Jarenlang bracht ik mijn kinderen naar het kinderdagverblijf. Waren ze daar in veilige en vertrouwde handen en hadden heel veel plezier. Mijn jongste kind wordt over een maandje vier en verlaat dan het kinderdagverblijf om naar de basisschool te gaan. mamalifestyleblog, mamablogger, lifestyleblogger, mamalifestyle, mamablog, lifestyleblog, familyblog, familyblogger
Kind & opvoeding,  Mama & lifestyle

Het afscheid van het kinderdagverblijf komt nu wel héél dichtbij…

 

Vanochtend had ik op het kinderdagverblijf van mijn zoontje een gesprek met één van de pedagogisch medewerkers van zijn groep. Twee à drie dagen in de week spreek ik haar wanneer ik mijn zoontje naar het kinderdagverblijf breng of weer haal. We bespreken dan hoe mijn zoontje zich voelt, hoe zijn dag op het kinderdagverblijf is geweest, of ze nog uitjes hebben ondernomen met de Stint (een elektrische bakfiets) en we praten ook over koetjes en kalfjes.

Vandaag besprak ik niet alleen de alledaagse zaken met de pedagogisch medewerker, maar hadden wij een zogenaamde overdracht omdat mijn zoontje 1 juli vier jaar wordt en dan afscheid neemt van het kinderdagverblijf. We bespraken hoe hij het doet op het kinderdagverblijf en hoe zijn ontwikkeling is en zou moeten zijn voor zijn leeftijd. De pedagogisch medewerker gaf aan dat mijn zoontje er echt aan toe is om naar school te gaan. Daar ben ik het helemaal mee eens.

Maar ben ík er wel aan toe? Aan de ene kant vind ik het heel fijn om straks mijn beide kinderen naar één school te kunnen brengen en op hetzelfde adres en op hetzelfde tijdstip weer op te kunnen halen. En vind ik het absoluut niet erg dat ik geen kosten meer heb voor kinderopvang. Dat geld kan ik dan mooi sparen voor iets leuks of voor mijn kinderen voor later. Allemaal voordelen waar ik van kan gaan genieten omdat mijn zoontje afscheid neemt van het kinderdagverblijf en naar de basisschool gaat.

Ík neem min of meer ook afscheid van het kinderdagverblijf. Een heel fijne plek waar ik mijn kinderen, de twee wezentjes die mij het meest dierbaar zijn, al meer dan zeven jaar breng. Waar zij in veilige handen zijn en elke keer dezelfde vertrouwde gezichten zien. En ik ook. Na zeven jaar kan ik wel zeggen dat ik een goede band heb opgebouwd met de leidsters.

Met de pedagogisch medewerkers van het kinderdagverblijf van mijn zoon heb ik eigenlijk meer contact dan met de juf op de basisschool van mijn dochter, want de schooljuf heeft helemaal geen tijd voor een dagelijkse overdracht met meer dan 30 ouders. En dat begrijp ik ook zeker, maar juist dát vond ik zo moeilijk toen mijn dochter voor het eerst naar de basisschool ging. Ik vond het zo raar dat ik mijn kind daar bracht zonder informatie uit te wisselen met de juf. Het voelde voor mij bijna alsof ik mijn dochter in de klas dumpte. Nu, na ruim drie jaar, ben ik er inmiddels aan gewend.

Waar ik het meeste moeite mee heb, is dat mijn zoontje straks afscheid moet nemen van zijn vriendjes op het kinderdagverblijf. En dan met name van zijn hartsvriend, zijn allerbeste maatje. Gelukkig heb ik heel goed contact met zijn moeder en spreken we ook in onze vrije tijd af, maar dan nog zal hij zijn vriendje minder vaak zien dan de twee dagen die ze elkaar nu op het kinderdagverblijf zien.

Ik ben nog nooit met mijn kinderen verhuisd, maar ik kan mij indenken hoe dat moet voelen. Helemaal als je kinderen thuis geboren zijn. Je laat dan je huis achter waar al je mooie herinneringen liggen. Je trekt de deur achter je dicht en je weet dat je nooit meer een stap in dat huis zal zetten. Dat je de mensen uit je straat misschien nooit meer zal zien. Of het moet toevallig bij het boodschappen doen zijn of op andere plekken waar je regelmatig komt. Ik heb dat met het kinderdagverblijf.

Ik toets op 30 juni voor de allerlaatste keer de toegangscode in van de deur die mijn kinderen met zo ontzettend veel plezier jarenlang zijn ingegaan. Zet voor de allerlaatste keer mijn voeten in het gras van de immense tuin waar het kinderdagverblijf over beschikt. Blaas nog één keer op het raam en maak een hartje, wat mijn zoontje aan de andere kant van het glas probeert weg te vegen. Stop nog één keer het rugzakje van mijn zoontje in het zo vertrouwde mandje. En haal het tasje er voor de laatste keer uit.

Zijn mandje is dan leeg en wordt dan weer opgevuld met een tasje van een ander kindje. Zijn plekje aan tafel wordt ingenomen door een andere peuter. En mijn zoon en zijn vriendje moeten op het kinderdagverblijf en op school hun kameraadje missen.

Ik heb het er best moeilijk mee en ik zie op tegen het afscheidsfeestje. Ik denk niet dat ik het droog kan houden. Dat kon ik ook niet toen de kraamverzorgster na 10 dagen de deur achter zich dicht trok en dat kan ik denk ik al helemaal niet na zeven jaar omringd te zijn geweest met zulke lieve pedagogisch medewerkers die zo goed voor mijn zoontje hebben gezorgd. En jaren geleden ook nog voor mijn dochter.

Drie jaar geleden maakte ik het afscheidsfeestje van mijn dochter mee. Mijn dochter werd vier en vertrok van het kinderdagverblijf naar school. Wat had zij een mazzel dat haar beste vriendinnetje van het kinderdagverblijf een paar dagen eerder jarig was, naar dezelfde basisschool ging en ook nog eens bij haar in de klas kwam. Dat maakte het allemaal helemaal perfect en de overgang was hierdoor ook heel makkelijk. En voor mij was het afscheid natuurlijk helemaal niet definitief, want mijn zoontje zat nog op het kinderdagverblijf. Voor mijn dochter was en is het ook leuk dat zij nog wekelijks binnenstapt bij het kinderdagverblijf om haar broertje op te halen. Het kinderdagverblijf waar ook zij zoveel plezier heeft beleefd en zoveel herinneringen heeft liggen.

Maar mijn zoontje is mijn tweede en laatste kindje en heeft geen broertjes of zusjes meer op te halen bij het kinderdagverblijf. En zijn grote zus ook niet. Dus voor ons alle drie is het een definitief afscheid. Waar het in januari nog een ver van mijn bed show was en het nog een half jaar zou duren, komt het afscheid van het kinderdagverblijf nu wel héél dichtbij…. Jammer dat de tijd zo ontzettend snel gaat……

mama lifestyle blog, mamablog, lifestyleblog, mamablogger, familyblog, familyblogger

 

6 Reacties

  • Batboy

    Ik kan ook niet tegen afscheid nemen…. ik ben zelf 3 keer verhuisd en dan vind ik het lastig om daar langs te rijden, want nu wonen er andere mensen in mijn huis. Waar we nu wonen zijn mijn kinderen ook opgegroeid. Lijkt mij ook moeilijk als we ooit weer zouden verhuizen. Voor je zoontje is het natuurlijk super om naar een nieuwe school te gaan en nieuwe vriendjes te maken. Er komt een andere fijne tijd en daar maak je weer nieuwe fijne herinneringen!

  • Josan

    Dat is inderdaad dan meteen zo definitief. Ik had eigenlijk nooit zo gekeken naar het overdrachtmoment tussen school en kdv. Kdv vond ik handig omdat ze zeker in het begin niet praten konden maar toen ze ook school zaten deden ze dat natuurlijk wel. En bij ons sturen ze per klas wekelijks een digitaal weekbericht.

  • Lisanne

    Kan me voorstellen dat je het moeilijk vind. Gelukkig is de volgende stap ook een hele mooie stap en ga je je kleine ventje zien opgroeien en straks zelfs leren lezen en schrijven. Nieuwe mooie momenten breken dan aan.

  • Ilse van Kreanimo

    Onze derde mag in januari starten met de kleuterschool, ze is dan 2,5 (hier in België is dat zo).
    Ik had in mijn hoofd dat als ze nog niet zindelijk was of er niet klaar voor zou zijn ik ze lekker zou thuishouden tot september 2017 – maar ze plaste al op het potje, ze babbelt al erg goed voor haar leeftijd en gaat zo hard klaar zijn!
    Bij de ‘laatste’ is het toch echt loslaten hè!

  • Daenelia

    Maar dit zijn wel dingen die je moet leren: ook afscheid nemen hoort erbij. En als je zoon straks op de ‘grote school’ (zo noemden we dat vroeger :P) weer nieuwe vriendjes maakt, kan je duidelijk zien dat een afscheid ook een nieuw begin is. Kijk vooruit, want het is spannend op een nieuwe school en daar kan ook weer zo ontzettend veel beleefd worden! Kijk niet te vaak achterom, want wat weg is, is weg. Gisteren komt nooit meer terug.
    … Tenzij we nu een gesprek gaan voeren over de relativiteit van tijd, en dat tijd alleen bestaat in de menselijke waarneming, en dat het best zou kunnen zijn dat er helemaal geen lineaire tijd is … Maar laten we dat maar niet doen 😉
    Kan alleen maar zeggen dat ik het spannend vond om de crèche achter me te laten en dat ik het geweldig vond om eindelijk echt dingen te gaan leren. En als moeder kun je ook uitkijken naar schooluitvoeringen, mooie tekeningen en het helpen voorbereiden van spreekbeurten ! Yeah!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *