Mamablog, wat als je dochter noodgedwongen afscheid moet nemen van haar hartsvriendin? Over hoe jammer het is als een vriendschap niet kan bloeien.
Kind & opvoeding

Afscheid van een hartsvriendin

Het is alweer ruim een jaar geleden dat mijn dochter geheel abrupt en noodgedwongen afscheid moest nemen van haar hartsvriendin. De vriendschap tussen mijn dochter en haar hartsvriendin is heel bijzonder te noemen, want deze gaat ondanks hun nog jonge leeftijd al lang terug. Al sinds dat ze in de babygroep (0 tot 2 jaar) zaten van het kinderdagverblijf was er een bijzondere klik tussen die twee.

Tegelijk naar dezelfde school en bij elkaar in de klas

De meiden hadden de mazzel slechts een paar dagen na elkaar jarig te zijn en het geluk dat ze naar dezelfde basisschool gingen toen ze de magische leeftijd van vier jaar bereikten. Ons verzoek om de twee boezemvriendinnen bij elkaar in de klas te plaatsen werd gehonoreerd en zo kon het dagelijkse feest van samen spelen ook op de basisschool worden voortgezet.

Twee vriendinnen uit elkaar gehaald

Tot mijn dochter op een dag thuiskwam met het ongelooflijke bericht dat haar hartsvriendin nog maar een paar weken bij haar in de klas zou zitten, omdat haar ouders uit onvrede over de toenmalige school hun dochter wilden laten wisselen van school. Dit nieuws sloeg bij ons in als een bom. Niet alleen mijn dochter’s wereld stortte in, maar ook die van mij. Of eigenlijk het rooskleurige beeld dat ik had van mijn dochter die de acht jaar op de basisschool met haar allerbeste vriendin zou doorlopen en daarna hun vriendschap op de middelbare school zouden voortzetten. En nu werden die twee ruw uit elkaar gehaald. Eeuwig zonde…

Het was zover… Het afscheid

Hoe ging mijn dochter haar dagen doorkomen op school zonder haar allerbeste vriendinnetje waar zij al jaren mee optrok en zo vertrouwd mee was alsof het haar zus was? Zou uit het oog ook uit het hart betekenen? De dag van het onheil naderde en toen het moment daar was, vond ik het heel naar.

Uiteindelijk bleek ik het er wellicht moeilijker mee te hebben dan mijn dochter, want in de eerste week na het afscheid van haar hartsvriendin verbreedde mijn dochter haar horizon, sloeg haar vleugels uit en ging met andere klasgenootjes spelen en afspreken.

Hoe gaat het nu?

Ruim driekwart jaar later vond mijn dochter een tweede hartsvriendin in een oud klasgenootje die zij aan het begin van de zomervakantie plotseling tegen het lijf liep. Haar eerste hartsvriendin heeft nog altijd een zeer speciaal plekje in haar hart. Af en toe spreekt mijn dochter nog met haar af.

Al is de frequentie in plaats van vijf keer per week gedaald tot ongeveer één keer per twee/drie maanden, de gezelligheid is er niet minder om. Zodra ze elkaar zien, is het contact weer als vanouds.

Mijn dochter is inmiddels gewend aan de huidige situatie, maar bij mij doet het stiekem toch nog een beetje pijn. Mijn moederhart kan het eigenlijk niet aanzien dat twee hartsvriendinnen ruw uit elkaar zijn gerukt. Dat de vriendschap geen gelegenheid meer heeft om te bloeien, door anderen en niet omdat het hun eigen keuze was.

Hoop

Ik hoop dat de twee meiden elkaar nooit zullen vergeten en altijd een speciaal plekje in elkaars hart zullen houden. Omdat de twee vriendinnen nog zo jong zijn, moet het initiatief om af te spreken nu vanuit de ouders komen en daar doe ik hard mijn best voor. Ik hoop dat als de meiden wat ouder zijn ze zelf de telefoon zullen pakken om elkaar te bellen en af te spreken. Of dat ze op de fiets stappen om elkaar even te zien. Of misschien wel samen naar de kroeg gaan als ze pubers zijn. Ik hoop dat ze dolgraag contact met elkaar willen houden, want zo’n prachtige vriendschap mag absoluut niet verloren gaan.

 

Foto: Pixabay

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *