Curlingouders? Wat zijn dat voor ouders en waarom kun je maar beter geen curlingouder zijn?

Curlingouders? Wat zijn dat voor ouders en waarom kun je beter geen curlingouder zijn? mamalifestyleblog, mamablog, mamablogger, mama, moeder, moederschap

Gisteren hoorde je het misschien in de televisieserie De Luizenmoeder voorbijkomen: de term curlingouders. De scène in De Luizenmoeder is als volgt: moeder Ursula brengt na de zomervakantie haar dochter Isa naar de klas van juf Ank. Ursula en Isa zijn pas een dag eerder teruggekomen van vakantie. Ursula vraagt Ank hier rekening mee te houden, want ze vindt het namelijk nogal een overgang zo van vakantie naar school. Juf Ank reageert uiteraard lekker sarcastisch. Ze zegt dat het haar inderdaad loodzwaar lijkt om zes weken vakantie te vieren in een duur, warm, exotisch land en de volgende dag ineens tussen al je beste vriendjes en vriendinnetjes te staan. Juf Ank doet er daarna zelfs nog een schepje bovenop en zegt tegen Ursula dat ze ervoor zal zorgen dat Isa niet onder al dat geluk bezwijkt. Ursula wordt hierop boos. Vervolgens zegt juf Ank dat Isa tegenover een nieuw, buitenlands jongetje moet gaan zitten. Iets waar Ursula het helemaal niet mee eens is, omdat Isa het er volgens haar niet bij kan hebben zo na de vakantie. Ank kennende laat het hier niet bij zitten en zegt dat zij er vandaag geen curlingouders bij kan hebben. Ouders die alle obstakels voor hun opgroeiende kroost uit de weg willen ruimen.

Wat zijn curlingouders?

Bovengenoemde scène uit De Luizenmoeder maakt de betekenis van de term curlingouder in één klap duidelijk. Zelf was ik nog niet bekend met de term curlingouders, ook al kom ik regelmatig zogenaamde curlingouders tegen. De term curlingouders is bedacht door de Deense psycholoog Bent Hougaard. Curling is een sport waarbij iemand een schijf over het ijs gooit en de anderen met een bezem proberen het ijs zo glad mogelijk te houden zodat de schijf zo ver mogelijk naar voren schuift. Een curlingouder is een ouder die dagelijks de baan voor zijn kind schoonveegt (alles regelt voor zijn kind) en zijn kind afschermt voor de boze buitenwereld. Een ouder die zijn kind een zo leuk en veilig mogelijke jeugd wil geven en wil beschermen tegen al het kwaad van buitenaf. De hele jeugd van zijn kind moet alleen maar pret zijn, op school moet alles goed gaan en het leven moet vooral leuk zijn. Grenzen worden niet of nauwelijks gesteld. Kinderen van curlingouders krijgen vaak complimenten bij de vleet. Als hun kind één kras op papier zet, wordt het al bejubeld om zijn tekenkunsten.

Kinderen worden ook steeds vaker gezien als een levensproject. Een kind moet perfect zijn, prachtige kleding dragen, de beste zijn in de klas, vooral niet te kort hebben aan (duur) speelgoed en slapen in een Pinterest waardige slaapkamer. Dromen van hun ouders worden geprojecteerd op het kind. Vroeger was dat toch echt anders. Mensen kregen meer kinderen en een kind kreeg veel minder aandacht. Gezinnen zijn tegenwoordig veel kleiner en dus is er meer aandacht voor een kind. Omdat mensen ook minder kinderen krijgen, is het des te belangrijker dat een kind een zo geslaagd mogelijk leven krijgt. Alle wensen en dromen van ouders worden geprojecteerd op de kinderen die curlingouders krijgen. Leraren in het onderwijs merken dit, want ouders worden steeds mondiger, ouders nemen geen genoegen met de scores van de CITO toetsen, zijn het niet eens met het middelbare school advies en schakelen steeds vaker hun rechtsbijstandsverzekering in vanwege onenigheid met een leerkracht of het schoolbestuur. 

Teleurstellingen en weerbaarheid

Natuurlijk wil je je kind veilig laten opgroeien en elke ouder wenst een zo mooi mogelijke toekomst voor zijn kind, maar je kunt ze niet voor alles behoeden. Sterker nog: dat moet je niet willen. Je moet je kind ervaringen laten opdoen, zowel positieve als negatieve. Een kind leert door niet altijd zijn zin te krijgen en door met teleurstellingen te leren dealen. Daar worden het weerbare mensen van. En weerbaar moet je echt wel zijn als volwassene. Als ik naar mezelf kijk, heb ik toch echt wel wat tegenslag gehad sinds ik op mezelf woon. Telkens heb ik mijn rug gerecht en ben ik er bovenop gekomen. Wanneer ik kijk naar bijvoorbeeld jonge medewerkers (onder 35 jaar) die in het verleden voor ons bedrijf hebben gewerkt, merk ik echt dat zij van de pampergeneratie zijn. Ze zijn totaal niets gewend, niet om hun handen flink uit de mouwen te steken en ze hebben ook geen idee van hoe de wereld in elkaar steekt. Ik was op die leeftijd echt wel heel anders kan ik je zeggen. 

Ben ik een curlingouder en wat zijn de nadelen voor een kind wanneer je  hem te beschermend opvoedt?

Mijn kinderen pamper ik niet, want ik geef mijn kinderen echt niet altijd hun zin. Natuurlijk geef ik soms toe, maar over het algemeen probeer ik grenzen te stellen. Mijn kinderen hebben soms zelfs een hekel aan me, omdat ze hun zin niet krijgen. Dan ben ik maar even geen leuke moeder. Ik hoef geen vriendjes te zijn met mijn kinderen, want ik ben hun opvoeder. Als een kind alleen maar zijn zin krijgt en overbeschermd wordt opgevoed, leert het nooit om te gaan met teleurstelling. Later krijgen mijn kinderen ook niet alles wat hun hartje begeert. Wanneer je altijd maar krijgt wat je hebben wilt, geen tegenslag hebt en de hele dag complimenten krijgt van je ouders, krijg je daar later als volwassene last van. Deze kinderen denken later als volwassene dat ze perfect zijn en niets meer aan zichzelf hoeven te verbeteren. Wanneer ze aan hun eerste baan beginnen, of deze juist niet kunnen vinden vanwege het tekort aan banen, en wanneer ze voor het eerst op zichzelf gaan wonen, dan begint het echte leven. Het leven waarin ook teleurstellingen voorkomen en waarbij ze op eigen benen moeten kunnen staan. Wanneer deze jong volwassenen te beschermd zijn opgevoed, weten ze niet wat ze overkomt. Ze zijn totaal niet weerbaar en hebben meer kans om klachten te ontwikkelen zoals depressie, chronische vermoeidheid en burn-out.

Zelfredzaamheid en liefdevolle grenzen stellen

Het is belangrijk dat een kind zelfredzaam wordt. Je moet als ouder niet alles voor je kind regelen. Zelfredzaamheid breng je je kind vanaf jonge leeftijd bij met simpele dingen, zoals zelf zijn boterham laten smeren, zijn tas laten pakken, zelf zijn jas en schoenen laten aandoen, zijn eigen billen laten afvegen, op zijn eigen fiets naar school laten fietsen (naast jou) en zelf zijn kamer laten opruimen. Wilt je kind een bepaald soort speelgoed? Laat hem/haar ervoor sparen. Het is heel goed voor een kind om te weten dat er gewerkt moet worden om dingen te kunnen kopen. Net als dat er gewerkt moet worden om goede schoolresultaten te behalen. Haalt een kind een laag cijfer voor een toets? Ook dat is een leerzame tegenslag waarbij je je kind kunt uitleggen hoe het hiermee om kan gaan (bijvoorbeeld door thuis extra te oefenen). Laat een kind zoveel mogelijk ervaring opdoen en stel grenzen. Een kind heeft behoefte aan grenzen. Wat is er mis met liefdevolle grenzen in plaats van grenzeloze liefde?

Ken jij curlingouders in jouw omgeving? 

mamalifestyleblog, mamablog , mamablogger, blog voor ondernemende moeders, eigen bedrijf, ZZP, mompreneur

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *