De schoolfoto van je kind Photoshoppen?

De schoolfoto van je kind Photoshoppen? mamalifestyleblog, mamablog, mamablogger

Wij hebben het net achter de rug: de jaarlijkse fotosessie op school. Vorige maand zijn mijn kinderen op de klassenfoto gegaan en ook zijn er portretfoto’s van ze geschoten. In november staat alleen nog de broertje-zusje foto op de planning. Het hele jaar door maak ik foto’s van mijn kinderen, maar zo’n professionele schoolfoto vind ik toch erg leuk. Met name om te vergelijken met de schoolfoto van het jaar ervoor. Vaak zie je dat je kind zichtbaar een stuk groter en wijzer is geworden. Eigenlijk zou je alle foto’s van je kind achter elkaar in een plakboek moeten plakken, dan zie je de ontwikkeling het beste. 

Het belangrijkste van een schoolfoto is dat mijn kinderen er natuurlijk opstaan: gewoon zoals zichzelf. Het leukst vind ik het natuurlijk als ze er een beetje vrolijk opstaan, maar gelukkig vinden mijn kinderen het alleen maar leuk om gefotografeerd te worden. Meestal worden ze juist te vrolijk en soms moeten ze dan zelfs een beetje in toom gehouden worden om goed gefotografeerd te kunnen worden. 

Schoolfotograaf vragen de schoolfoto van je kind te bewerken

Op het Jeugdjournaal zag ik dat steeds meer ouders verzoekjes indienen bij de schoolfotograaf om de schoolfoto van hun kind te bewerken met Photoshop. Stel: je kind heeft een schaafwond op zijn gezicht of een blauw oog, dan zou je de schoolfotograaf kunnen vragen om dat op de foto bij te werken zodat het niet meer zichtbaar is. Maar dat kun je ook doen wanneer je kind een blijvend litteken op zijn gezicht heeft of een nogal aanwezige moedervlek of iets anders wat je “minder mooi” of “storend” zou vinden aan het uiterlijk van je kind (ik kan me niet indenken dat je iets minder mooi of storen zou vinden aan het uiterlijk van je kind). Toen ik het item zag op het Jeugdjournaal was ik echt verbaasd. Waarom zou je de schoolfotograaf vragen de schoolfoto van je kind te bewerken?

Elk kind mag er zijn

Ik vind dat elk kind er mag zijn. Wat maakt het uit als je geen topmodel bent? Ieder kind is mooi. Het belangrijkste wanneer mijn kinderen op de foto gaan is dat ze er als zichzelf opstaan. Daarbij horen ook de littekens die ze hebben. De littekens horen immers ook bij mijn kinderen en vertellen een verhaal. Zo heeft mijn zoon een klein sneetje net boven zijn oog, omdat hij als dreumes met zijn oog op de rand van zijn ledikantje is gevallen. Ik weet het nog heel goed: het was zondagmiddag rond etenstijd. Ik ging gelijk met hem naar de eerste hulp om de snee te laten lijmen. En mijn dochter heeft op haar voorhoofd een klein putje wat zij heeft overgehouden aan de waterpokken. Ik vind de littekens prachtig. 

“Afwijkingen” in je gezicht

Als ik kijk naar mezelf, mijn ene wenkbrauw is een stuk lager dan mijn andere wenkbrauw. Bij het opmaken valt het extra op en erger ik me er soms aan, maar het hoort wel bij mij. Ik denk dat ik ineens een heel raar gezicht zou hebben als mijn wenkbrauwen helemaal symmetrisch zouden zijn. Zo had ik eens een jongen in de klas met een wijnvlek bij zijn neus. Het was echt een grote, opvallende vlek, maar het hoorde wel bij hem. Op een dag had hij die wijnvlek weggewerkt met make-up. Ik moet zeggen: het was geen gezicht. Niet omdat de make-up nu zo zichtbaar was, nee juist niet. Het was echt perfect gedaan, maar hij was niet meer de B. die we kenden. Hij was gewoon B. niet meer. Die wijnvlek hoorde bij hem. Hij ging trouwens altijd met zijn wijnvlek op de foto. Zo hoort het ook vind ik. Ik was zelfs nog een tijdje verliefd op hem en ik was zeker niet de enige. B. was een heel leuke jongen, met wijnvlek.

Ongelukje vlak voor het fotomoment

Kijk, ik zou er ook van balen als mijn dochter vlak voor het fotomoment een snee op haar gezicht heeft door een ongelukje of dat mijn zoontje een korst op zijn kin heeft omdat hij gevallen is. Ik ben de eerste die dat toegeeft. Maar, dan is dat maar zo. Dat geeft ook weer hoe het leven van een kind is: ze leren door vallen en opstaan. Mijn kinderen hebben aan de lopende band kapotte knieën in hun spijkerbroeken, maar ach: dat hoort erbij. Wanneer je de foto later terugkijkt, zit er gelijk een verhaal aan vast. Kijk: hier had je een sneetje, want weet je nog………

Het “perfecte” leven

Alles is tegenwoordig al zo gemaakt. Wanneer ik scroll op Instagram, zie ik zulke perfecte foto’s voorbij komen. Aan de ene kant ben ik enigszins jaloers, want mijn Instagram account is verre van perfect. Met mijn Instagram feed ga ik never nooit de 1.000 volgers halen. Vaak heb ik niet eens tijd om te posten. Maar goed, Instagram heeft ook niet mijn prioriteit. Aan de andere kant geloof ik die perfecte foto’s ook niet echt. De perfecte foto’s zouden een perfect gezinnetje of perfect leventje moeten voorstellen, maar ik geloof daar niet in. Ieder huisje heeft zijn kruisje en ieder mens heeft zijn eigen struggles. De foto’s op Instagram zijn gewoon in scène gezet en bewerkt met allerlei filters. Ik ben dan wel erg benieuwd hoe de foto er onbewerkt zou uitzien en zonder alle poespas eromheen. #reallife.

Drang naar perfectie

Moeten we onze drang naar perfectie nu echt aan onze kinderen opleggen? Wat als je kind later een schoolfoto terugziet en merkt dat er bijvoorbeeld een litteken is weggewerkt met Photoshop? Wat gaat zo’n kind dan denken? Dat hij soms niet mooi genoeg was om op de schoolfoto te gaan? Dat is toch belachelijk? Alles moet perfect zijn, we moeten er perfect uitzien, onze huizen moeten er perfect uitzien, de kinderen moeten smetteloze kleding volgens de laatste trends dragen. Af en toe word ik er zelfs een beetje moe van. Kunnen we niet gewoon doen en ons minder laten leiden door social media en onze drang naar perfectie? Ik denk dat we onze kinderen daar ook een plezier mee doen.

Wat is er erg aan een schoolfoto die niet perfect is?

Wat is er nu eigenlijk erg aan een schoolfoto die niet perfect is? Of beter gezegd niet helemaal opgepoetst is? Want een schoolfoto die juist niet bewerkt is, vind ik perfect. Ik heb ook schoolfoto’s van mezelf van vroeger waarvan ik denk: het zijn niet de beste foto’s: maar hé zo zag ik er toen wel uit. Op de foto’s ben ik wel mezelf. Nu vind ik het ook wel weer iets hebben als ik naar de schoolfoto in dit bericht terugkijk: negen jaar oud, met overbeet, een slecht geknipte pony, een fletse achtergrond en niet al te beste belichting. Net zo echt als de de schoolfoto van mijn dochter als dreumes bij het kinderdagverblijf. Ze was snotverkouden, zag er echt heel pips uit en had heel waterige ogen. Maar dat was wel zoals mijn dochter toen was. En ik vind het een prachtige foto van haar. Eigenlijk is elke foto van mijn kind een perfecte foto. Beter een echte foto dan een nepfoto. Die foto zullen we altijd associëren met het feit dat onze dochter zo vaak verkouden was als baby en dreumes.

Gephotoshopte klassenfoto

Oh, ja de klassenfoto van mijn dochter is trouwens wel gephotoshopt. De meester was op de dag van de klassenfoto namelijk ziek, hem hebben ze er later bijgeplakt. Alle kinderen staan buiten met natuurlijk daglicht en de meester staat echt in studiolicht achteraan. Omdat het er zo vanaf druipt dat hij er later is bijgeplakt, is het uiteindelijk een hilarische foto geworden. Jammer dat ik de foto niet kan bijsluiten. Kijk, dat vind ik dan wel weer een leuke toepassing van Photoshop. Het bijwerken van het uiterlijk van je kind op de schoolfoto vind ik dan weer geen positieve ontwikkeling.

Wat vind jij van deze ontwikkeling? Zou jij de schoolfotograaf vragen de foto van je kind te bewerken wanneer hij een litteken/schram of wat dan ook heeft? Of vind jij dit eigenlijk niet kunnen? Praat erover mee bij de reacties. 

mamalifestyleblog, mamablog , mamablogger, blog voor ondernemende moeders, eigen bedrijf, ZZP, mompreneur

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *