mamablog, lifestyleblog, Vandaag las ik een bijzonder verhaal over een twintigjarige vrouw die plotsklaps ontdekt dat ze in verwachting is, min of meer besloten heeft het kindje te laten weghalen en er dan achterkomt dat ze al 37 weken zwanger is. Hoe kan dit en hoe ziet hun toekomst eruit? over een kindje dat er door een geplande abortus bijna niet was geweest.
Zwanger & baby

Het kindje dat er bijna niet was geweest…

Vandaag las ik een bijzonder verhaal over een twintigjarige vrouw die plotsklaps ontdekte dat ze in verwachting was. Ze besloot het kindje weg te laten halen, maar kwam er achter dat dit niet meer mogelijk was, omdat ze al 37 weken zwanger bleek te zijn. Hoe is het mogelijk dat zij haar zwangerschap niet eerder opmerkte en hoe ziet de toekomst van haar en haar kindje eruit?

Hoe & waarom?

Hoe deze vrouw zwanger is geworden, moge duidelijk zijn: door gemeenschap te hebben met haar vriend. Maar in tegenstelling tot wat je misschien zal denken was het geen onbeschermde seks, want zij slikte de pil. Deze jonge vrouw is dus ondanks het gebruiken van anticonceptie toch zwanger geworden. Normaal gesproken gaat er wel een lampje bij je branden als je menstruatie uitblijft, maar deze vrouw slikte de pil door zonder een stopweek in te lassen. En als je geen stopweek hebt, menstrueer je ook niet, dus dan heb je niet in de gaten dat je zwanger zou kunnen zijn.

Maar na drie tot vier maanden zie je toch wel je buik veranderen in een bolletje? En bij 37 weken heeft je buik toch wel de omvang van een skippybal? Hoe kan het dat zij bij 37 weken geen grote toeter had? Toevallig is deze vrouw profsporter. Hierdoor zijn haar buikspieren zo sterk ontwikkeld dat haar spieren het kindje naar achteren hebben gedrukt waardoor er dus ook geen buik zichtbaar was.

Ze was wel wat dikker geworden, maar iedereen schommelt wel eens met zijn gewicht en bovendien had zij de laatste tijd wat minder lichaamsbeweging. Vanwege een blessure had zij het sporten even op een lager pitje gezet en hierdoor was het ook heel aannemelijk dat ze een aantal kilo was aangekomen. Haar trainer viel de gewichtstoename waarschijnlijk wel op, want zij was het die de vrouw aanspoorde een zwangerschapstest te doen. Zo gezegd, zo gedaan.

Abortus

De uitslag was positief, wat voor deze vrouw niet bepaald een gunstig bericht was. Haar wereld stond ineens op zijn kop. Deze jonge vrouw en haar vriend, de aanstaande vader, waren volop bezig met hun studies en sporten en waren totaal niet toe aan het stichten van een gezin. Hoe vreselijk en zwaar die eigenlijk onmenselijke keuze is, ze wilden het ongeboren kindje laten weghalen.

Van de één op de andere dag papa en mama

Tijdens een echo die de volgende dag van hun kindje werd gemaakt, sloeg de schrik dit jonge stel ongetwijfeld om het hart. Hun kindje zat al 37 weken in haar buik en zou niet al te lang meer op zich laten wachten. Abortus was geen optie meer. En uiteindelijk beviel zij binnen zes dagen na de zwangerschapstest van een kerngezonde zoon met alles erop en eraan. Binnen zes dagen na de test zijn zij van de één op de andere dag vader en moeder. Dragen zij als jong volwassenen de verantwoordelijkheid voor hun kindje. Moeten zij hun eigen plannen bijstellen en misschien wel in de ijskast zetten. Zijn zij ineens écht volwassen.

Het kindje dat er bijna niet was geweest….

Nu is dit stel dolgelukkig met hun zoontje en zullen zij hem vast alle liefde en zorg geven die hij nodig heeft. Gelukkig worden de jonge ouders op alle vlakken gesteund door hun familie. Hopelijk zijn ze wat van de schrik bekomen en kunnen zij hun toekomstplannen samen vorm geven.

Wat ik mij afvraag is wat als hun kindje later dit verhaal hoort? Dat zal misschien bij hem inslaan als een bom. Ook al was de geplande abortus overwogen om praktische redenen, dan nog zou het dit kindje als volwassene kunnen kwetsen. Hij voelt zich misschien toch ongewenst, een kindje dat er niet had mogen komen, een kindje dat er bijna niet was geweest… Of misschien heeft hij er later helemaal geen moeite mee en zou hij, als hij in die situatie terecht zou komen, dezelfde keuze hebben gemaakt. Gelukkig mocht hij toch ter wereld komen.

Hoe zou ik me voelen als ik in zijn schoenen zou staan? Zou het een valse start van mijn leven zijn of zou ik er geen moeite mee hebben? Begrip zou ik er wel voor kunnen opbrengen, alhoewel ik zelf denk ik geen abortus had overwogen. Ik zeg bewust “denk ik”, want zeker weten doe je het niet als je niet in hun positie hebt verkeerd en vanaf de zijlijn “oordelen” is zo makkelijk.

Hopelijk gaat dit jonge gezin een prachtige en liefdevolle toekomst tegemoet en wordt dit kindje, dat er bijna niet was geweest, een zelfverzekerde en heel gelukkige man zonder ook maar een spoortje twijfel of hij wel gewenst is….

Dit jonge stel had eigenlijk gekozen om hun kindje weg te laten halen. Ondanks dat dit een zeer gevoelig onderwerp is, ben ik toch benieuwd naar jouw mening. Wat denk je dat jij zou doen als het jou zou overkomen?

Ik wil nogmaals duidelijk maken dat ik niemand veroordeel, ieder handelt naar zijn eigen gevoel, standpunt en mogelijkheden. Ik hoop dat er bij de reacties respectvol met elkaar omgegaan wordt, omdat bij zo’n lastig en triest onderwerp als dit de emoties misschien hoog op kunnen lopen. Alvast mijn dank hiervoor.

mama lifestyle blog voor mama's (to be), als mamablogger schrijf ik herkenbare verhalen voor elke moeder: werkende mama's, mama's met een eigen bedrijf/ondernemende mama's, thuiswerkmoeders, thuisblijfmoeders, aanstaande moeders, en bloggende mama's

Foto: Pixabay
Bron: Telegraaf

Eén reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *