hoe vond ik het om te bevallen, mamalifestyleblog, mamablog , mamablogger, blog voor ondernemende moeders, eigen bedrijf
Zwanger & baby

Hoe vond ik het om te bevallen?

Sinds bijna negen jaar ben ik moeder van een dochter en sinds vijf jaar ook van een zoon. Ondanks dat beide bevallingen alweer een tijd geleden zijn, lijken ze voor mij nog als de dag van gisteren. De beelden ervan heb ik nog heel duidelijk op mijn netvlies. Ook hoe ik me toen voelde, kan ik me nog heel goed herinneren. In deze blog vertel ik je over hoe ik mijn twee bevallingen heb ervaren. Heb ik me van tevoren voorbereid op de bevallingen? Vielen de bevallingen tegen of juist mee? Was het zoals ik van tevoren had gedacht? Zou ik het weer overdoen? Ben ik de pijn helemaal vergeten? Je leest het allemaal in deze blog.

Voorbereiden op de bevalling

Tijdens mijn zwangerschappen dacht ik eigenlijk maar weinig na of de bevalling. Voor mijn tweede bevalling had ik wel een geboorteplan klaarliggen, maar daar deed ik uiteindelijk helemaal niets mee door alle hectiek. Bang ben ik nooit geweest voor de bevallingen. Ik was er niet zo heel erg mee bezig en stond er meer in van: ik zie het allemaal wel, ik laat het allemaal wel gewoon op me afkomen. Misschien omdat mijn eerste kindje te vroeg geboren is, ik nog maar net een weekje met verlof was, net uit een verbouwing kwam en daardoor misschien minder over de naderende bevalling kon nadenken. Ik volgde wel tijdens allebei mijn zwangerschappen een cursus zwangerschapsyoga. Hierbij leer je alles over ademhalingstechnieken die je kunt toepassen tijdens de bevalling. Ik vond het wekelijks uurtje zwangerschapsyoga vooral een uurtje ontspannen en alleen maar met mijn zwangerschap bezig zijn. Mijn overige tijd werd vooral opgeslokt door mijn werk, ons bedrijf en bij zwangerschap nummer twee ook de zorg voor mijn peuter.

Verschil bevalling nummer 1 en bevalling nummer 2

Omdat mijn eerste bevalling redelijk goed is verlopen, maakte ik me niet zo druk om bevalling nummer twee. Deze bevalling verliep echter heel anders dan mijn eerste bevalling. Bij mijn eerste bevalling bleek ik al meerdere dagen met gebroken vliezen rond te hebben gelopen (dit wist ik niet), toen plotseling de weeën begonnen. Dat was om drie uur ’s nachts en zeven uur later was ik voor het eerst moeder. De ontsluiting ging heel vlot en de weeën kon ik redelijk goed opvangen. Het uitdrijven van mijn dochter wilde niet vlotten en na drie kwartier besloot de gynaecoloog in het ziekenhuis mij een handje te helpen met de vacuümpomp. Erg pijnlijk, maar mijn dochter werd toen heel snel geboren.

Mijn eerste kindje moest in het ziekenhuis geboren worden, omdat ik nog maar 35 weken zwanger was. Bij mijn zoontje diende de bevalling zich aan precies in de nacht dat ik exact 37 weken zwanger was. Mijn zoontje mocht dus thuis geboren worden. Achteraf gezien was er ook eigenlijk helemaal geen tijd meer om naar het ziekenhuis te gaan. Het ziekenhuis ligt op een half uur rijden van ons huis, dus besloten we thuis te bevallen. Rond 1 uur ’s nachts braken de vliezen, een uur later begonnen de weeën. Voor mijn idee was ik gelijk in een ware weeënstorm beland, de weeën leken wel van alle kanten te komen en waren voor mij haast niet uit te houden. Praten was niet te doen, dus mijn vriend voerde het telefoongesprek met de verloskundige om te zeggen dat de bevalling was begonnen. Drie uur later hield ik mijn zoontje op mijn borst.

Hoe heb ik mijn bevallingen ervaren?

Mijn eerste bevalling heb ik zelf als minder pijnlijk ervaren als mijn tweede bevalling. Het persen vond ik beide keren niet te doen, ondanks dat ik bij allebei mijn zwangerschappen een cursus zwangerschapsyoga heb gevolgd. Ik zeg altijd dat ik een kei ben in het ontsluiten, maar dat persen voor mij een drama is. Bij mijn eerste bevalling vond ik de vacuümpomp het meest pijnlijke en bij mijn tweede bevalling de weeën en de knip die werd gezet om mijn kindje op de wereld te krijgen. Mijn eerste bevalling viel mij – op de vacuümpomp na – mee. Ondanks dat mijn tweede bevalling de helft korter duurde, vond ik deze bevalling een stuk heftiger. Niet alleen qua weeën, maar vooral ook omdat mijn zoontje niet ademde bij de geboorte, gereanimeerd en afgevoerd na het ziekenhuis moest worden. Een half uur nadat mijn zoontje was meegenomen door de ambulance, moest ik ook met de ambulance naar het ziekenhuis omdat mijn placenta bleef zitten en ik heel veel bloed was verloren. Mijn placenta moest operatief verwijderd worden, ik moest opgenomen worden op de intensive care van het ziekenhuis en ik kreeg een bloedtransfusie. Na de bevalling heb ik mijn zoontje maar een paar seconden vast mogen houden voordat hij meegenomen werd en daarna duurde het zo’n vier tot vijf uur voordat ik mijn zoontje weer in het ziekenhuis zag. Gelukkig mankeerde hij niets en ik zou er ook lichamelijk wel weer bovenop komen. Deze bevalling was niet alleen fysiek zwaarder, maar vooral ook geestelijk. Het moment dat wij toekeken hoe ons zoontje voor ons lag en gereanimeerd werd, zal nooit van ons netvlies verdwijnen. Mijn vriend en ik zijn allebei niet gelovig, maar op dat moment zaten we te bidden dat ons kindje het zou redden. De tweede bevalling viel dus heel erg tegen, maar we hebben er gelukkig een prachtig en gezond kind bijgekregen waar ik nog elke dag enorm dankbaar voor ben.

Hoe deed ik zelf tijdens mijn bevalling?

Tijdens mijn eerste bevalling was ik heel erg in mezelf gekeerd. Ik zat in een cocon en in een heel goede flow. Ik kon de weeën goed wegpuffen, bijna in trance. Ik ergerde me wel gruwelijk als mijn vriend met de verpleegster zat te kletsen. Gepraat om me heen kon ik echt niet verdragen. Bij mijn tweede bevalling kon ik veel minder goed omgaan met de weeën, ze leken van alle kanten te komen. Het was echt een heel stuk heftiger dan bij mijn eerste bevalling. In het begin trok ik me terug in de badkamer, zat ik daar op handen en knieën. Op een gegeven moment wilde de verloskundige me op bed hebben en mocht ik het bed niet meer af. Mijn favoriete positie tijdens allebei mijn bevallingen was op handen en knieën. Voor mijn gevoel kon ik dan veel beter de weeën opvangen. Bij mijn eerste bevalling nam af en toe de verpleegkundige even poolshoogte en het laatste stukje waren ook de verloskundige en de gynaecoloog erbij. Bij mijn tweede bevalling was ik een groot deel van de tijd omringd door de verloskundige en kraamverzorgster (en mijn partner natuurlijk). Al die mensen om me heen vond ik niet fijn. Ik wilde liever in mijn eigen wereldje zijn.

Nog een keer bevallen?

Mijn eerste bevalling vond ik echt wel goed te doen, dus ik stond er zeker voor open om nog een keer dat hele avontuur aan te gaan. Het enige waar ik een beetje bang voor was, was dat mijn tweede kindje ook te vroeg geboren zou worden. Tegen mijn tweede bevalling zag ik helemaal niet op, maar die bevalling pakte heel anders uit. Na mijn tweede bevalling was mijn eerste reactie dat ik nooit meer zou gaan bevallen. Deze mening heb ik nog steeds. Niet eens zozeer vanwege de pijn, maar omdat mijn zoontje het bijna niet heeft gered. Het bleek dat hij de navelstreng om zijn nek had toen hij nog in het geboortekanaal zat. Deze navelstreng was veel te kort. Mijn dochter had destijds ook een heel korte navelstreng. Hoort een korte navelstreng misschien bij mijn zwangerschappen? Een volgende keer zou het zomaar weer kunnen gebeuren. Straks loopt het dan niet goed af, moeten wij afscheid nemen van een kindje of houdt ons kindje een handicap over aan zo’n zelfde soort bevalling. Omdat ik niet meer thuis mag bevallen vanwege het bloedverlies, zou ik alleen nog maar in het ziekenhuis mogen bevallen. Het ziekenhuis wat op een half uur rijden ligt. Mijn eerste bevalling duurde zeven uur, mijn tweede drie uur. Wat als ik een volgende keer nog sneller beval en het ziekenhuis niet eens meer red? Deze scenario’s zijn de voornaamste redenen dat wij niet voor een derde kindje zijn gegaan. Andere redenen zijn mijn leeftijd (na mijn tweede bevalling was ik 34), de drukte (ik heb nu al mijn handen vol aan ons bedrijf en ons gezin met twee kinderen) en dat we het zo prima vinden met twee gezonde kinderen.

Hoe ging het vlak na de bevalling?

Vlak na mijn eerste bevalling kon ik niet naar de douche lopen. Ik kon het fysiek niet, misschien kwam dit door de vacuümextractie, en ik was duizelig. Ik moest toen op bed gewassen worden en met de rolstoel door het ziekenhuis gereden worden om mijn dochter te kunnen bezoeken op de afdeling Neonatologie. Ondanks dat mijn tweede bevalling zowel fysiek als geestelijk een heel stuk zwaarder voor me was, liep ik zo naar de douche. Douchen was geen enkel probleem, ondanks dat ik toch zwakker was door het bloedverlies. Tegen voor het eerst poepen na de bevalling zag ik wel een beetje op, maar dit gebeurde beide keren al heel snel na de bevalling en zonder pijn. Plassen prikte soms een beetje, maar als ik er een beker met water bij hield, ging het beter.

Wat was het meest gênante moment tijdens de bevallingen?

Aan het begin van mijn eerste bevalling had ik diarree en moest ik overgeven. Dit was nog thuis en ook nog niet in het bijzijn van de verloskundige. Toen ik naar het ziekenhuist moest, was het eerste wat ik deed toen ik de ambulance uit moest overgeven. Tijdens mijn tweede bevalling heb ik tijdens het bevallen en voor de ogen van de verloskundige en de kraamverzorgster in bed gepoept. Grote hoeveelheden zullen het niet geweest zijn, maar er was wel wat ontlasting. Op het moment zelf, maakte ik me er echt niet druk om, maar achteraf dacht ik er toch anders over. Ik maakte me er ook echt niet druk om toen ik met ontbloot onderlijf, ingeknipt en onder het bloed op bed lag, omringd door ambulancepersoneel, politieagenten en natuurlijk nog de verloskundige en kraamverzorgster. Mijn kraamverzorgster probeerde mij nog een beetje te bedekken, maar mij liet het helemaal koud. Zo lang mijn zoontje het maar zou redden.

Hoe heb jij jouw bevalling(en) ervaren? Als je meerdere keren bent bevallen, ben ik ook erg benieuwd hoe je je eerste en je volgende bevalling(en) hebt beleefd. Laat het me weten bij de reacties.

mamalifestyleblog, mamablog , mamablogger, blog voor ondernemende moeders, eigen bedrijf, ZZP, mompreneur

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *