Kun je met een kind in een appartement wonen? mamalifestyleblog, mamablog, mamablogger, moederschap, kind
Kind & opvoeding

Kun je met een kind in een appartement wonen?

Wanneer je mij al langer volgt, weet je misschien dat ik vorig jaar met mijn gezin verhuisd ben van een appartement naar een eengezinswoning. Tot die tijd woonde ik met mijn vriend en twee kinderen in een appartement van 80m2. Eigenlijk is het zo ontstaan, want onze bedoeling was het nooit om met kinderen in een appartement te wonen. Ik vertel je er alles over in deze blog.

Eerste koophuis: een appartement

In 2002 kocht ik samen met mijn vriend een maisonnette. Dat is een appartement verdeeld over twee verdieping. Ons appartement was op de eerste en tweede verdieping van een kleinschalig appartementencomplex. We waren superblij met ons eerste koophuis. We waren toen 23 en 24 jaar, werkten allebei fulltime en hadden nog geen kinderen. Onze bedoeling was om er zo’n vijf jaar te blijven wonen en, wanneer onze inkomens waren gestegen, een eengezinswoning met tuin te kopen. 

Vijf jaar later: een eigen bedrijf

Zo’n vijf jaar later waren onze inkomens inderdaad gestegen en keken we rustig rond voor een eengezinswoning. Maar plotseling veranderden onze plannen op werkgebied, want mijn vriend besloot zijn eigen bedrijf te starten. Dit betekende het begin van een financieel heel onzekere periode en dat hield ook in dat we voorlopig geen ander huis konden kopen. Om een hypotheek te kunnen krijgen, moet je aan de bank namelijk jaarcijfers van de afgelopen drie jaar kunnen laten zien. Als startend bedrijf kun je dat nog niet, dus verhuizen zat er voor ons even niet in.

Eerste kind

Vrijwel direct na de start van ons eigen bedrijf bleek ik zwanger te zijn. Dit was trouwens een bewuste keuze. Ik was dertig en we wilden niet te lang wachten met het krijgen van een kindje. Het zou mooi zijn als we voor die tijd hadden kunnen verhuizen, maar een ander huis kopen was nu eenmaal niet mogelijk. Maar ach, met één kind zou het prima gaan in ons appartement, want we hadden drie slaapkamers. Dat moest dus zeker passen. Ruimte hadden we, al was de woonkamer wel erg krap met een box erin. De box ging eruit rond de eerste verjaardag van mijn dochter, dus dat scheelde weer ruimte.

Geen tuin

Wat ik wel miste, was een tuin. Niet dat ik hele dagen in de tuin wilde zitten, maar een tuin is natuurlijk wel handig om je kind in te laten stappen. Helemaal wanneer je een schutting of heg hebt, is een tuin een veilige speelomgeving voor je kind. Wij hadden alleen een piepklein inpandig balkon aan de kant van onze slaapkamer, maar daar zaten wij nooit. Ons balkonnetje was prima om je was op te hangen, maar zitten kon je er echt niet. Een tuin had me in de jaren dat mijn kinderen nog baby en dreumes waren ideaal geleken. 

Alternatieven voor een tuin

Geen tuin hebben, maakt wel dat je zoekt naar alternatieven. Gelukkig hadden we een groot plein bij ons appartementencomplex. Hier stonden de schuurtjes en ook wat bomen. Ik zette er een schelp met zand neer, zodat mijn dochter lekker in de zandbak kon scheppen. Toen was zij nog in de leeftijd van dreumes/peuter. Ook ging ik heel vaak met haar wandelen en bij warm weer naar het strandje bij ons om de hoek. Toen ze peuter/kleuter was, ging ik met haar naar allerlei speeltuinen toe bij gebrek aan een tuin.

Tweede kind

Ik had nooit gedacht dat ik in dit appartement ook nog een tweede kind zou krijgen, maar verhuizen was nog steeds niet gelukt en we hadden de wens voor een tweede kind. We waren inmiddels vier jaar bezig als ondernemer, maar een ander huis kopen, was helaas nog niet mogelijk. We pasten ons huis aan. Zo ging de vaatwasser uit de keuken om plaats te maken voor de wasmachine, die toen nog in de grote kinderkamer stond. Mijn dochter ging van de babykamer naar de grote kinderkamer en kreeg een halfhoogslaper. Wat voelde ze zich een grote meid. De babykamer kreeg een nieuw behang en werd het kamertje van mijn tweede kind.

Met twee kinderen in een appartement

Het is ons gelukt om jarenlang met twee kinderen te wonen in een klein appartement. Toen we verhuisden, was mijn dochter negen en mijn zoon zes jaar. Het liefste waren we daar blijven wonen, want we waren toch wel erg verknocht aan ons “poppenhuis”. Het appartement lag midden in het centrum met allemaal winkels en de kinderen gingen er naar school en hadden daar hun vriendjes en vriendinnetjes. We hebben nog in gedachten gehad om een verdieping bovenop ons appartement te laten plaatsen en de benedenburen te vragen om uit te bouwen, zodat wij op hun uitbouw een balkon konden maken. Toen de benedenburen verhuisden, was het voor ons het moment om ook verder te gaan kijken, omdat onze plannen op niets uitliepen. Uiteindelijk vonden we het huis waar we nu in wonen.

Is het zielig om met een kind in een appartement te wonen?

In al die jaren dat ik met kinderen in een appartement woonde, kreeg ik de indruk dat sommige mensen dat zielig vonden voor mijn kinderen. Zelf vond ik het juist allesbehalve zielig voor mijn kinderen. Wel had mijn zoon een heel kleine slaapkamer, dus hem gunde ik echt een grotere kamer waar hij met zijn vriendjes kon spelen. Mijn kinderen voelden zich heel erg thuis in ons kleine appartement, ze waren ook niets anders gewend. Spelen deelden ze heel veel in de woonkamer, omdat daar meer ruimte was dan in hun slaapkamers.

Maar waarom vinden sommige mensen het zielig wanneer een kind in een appartement woont? Mijn kinderen hadden het echt niet slecht in ons appartement. Kinderen van vrienden en vriendinnen van mij – die wel in een eengezinswoning wonen – kwamen vaak niet verder dan de achtertuin, terwijl ik met mijn kinderen erop uit trok naar speeltuinen. Een speeltuin is natuurlijk veel leuker en uitdagender dan zo’n saaie achtertuin. In de zomer ging ik met warm weer naar het zwembad of ik zette een zwembad op ons plein neer. Toen er nog meer kinderen in ons appartementencomplex woonden en naar “ons” opblaaszwembad kwamen, noemden de kinderen dat zelfs een “zwemfeestje”. Dat waren echt gezellige tijden.

Groot flatgebouw

Bovendien woonden wij in een heel klein appartementencomplex. Er waren benedenwoningen en daarboven maisonnettes met twee verdiepingen en dat was het. Omdat ons appartement twee verdiepingen had, leek het net een normaal huis. Het was alleen vrij klein en we hadden geen tuin. Wanneer je met je gezin in een groot flatgebouw woont, is het misschien een ander verhaal. Ik ken mensen die in een megagroot flatgebouw hebben gewoond met hun kind. Zij woonden toen denk ik op de 8e of 9e etage en ik weet nog goed dat het altijd een puinhoop was in het trappenhuis. Er werd zelfs geurineerd. Dat is natuurlijk geen fijne omgeving om je kind in te laten opgroeien, maar bij ons was het een totaal andere situatie. 

Woon jij met je kind in een appartement? Of woon jij nu in een eengezinswoning en heb jij hiervoor met je gezin in een appartement gewoond? 

mamalifestyleblog, mamablog , mamablogger, blog voor ondernemende moeders, eigen bedrijf, ZZP, mompreneur

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *