mamablog, lifestyleblog, mama lifestyle blog, Ga je met je kind naar de tandarts? Hoe bereid je hem/haar voor en wat als je kind een ongeluk heeft met zijn/haar tand? Lees hier mijn ervaringen. Kies die geboord moet worden vanwege een gaatje, loszittende tand door ongeluk die bruin kleurt en vervolgens getrokken moet worden.
Kind & opvoeding

Met mijn kinderen naar de tandarts

Naar de tandarts gaan: het is niet mijn favoriete hobby. Eigenlijk vind ik het gewoon vreselijk en zie ik er altijd zo tegenop. Voordat ik richting tandarts ga, breekt het zweet me al uit. En mijn angst is nooit ongegrond, want met mijn zwakke gebit komen er altijd weer een paar gaatjes aan het licht. Ik wil mijn angst alleen absoluut niet doorgeven aan mijn kinderen, dus ik beleef mijn angst in stilte en deel het niet met hen. Ik wil dat mijn kinderen, voor zover dat kan, met plezier naar de tandarts gaan en met een gerust hart in de tandartsstoel liggen. Hoe mijn kinderen het er tot dusver hebben afgebracht bij de tandarts, dat lees je in dit artikel.

Mijn kinderen voorbereiden op het bezoek aan de tandarts

Vandaag was het weer zover: onze controle bij de tandarts. Mijn dochter is al zo vaak bij de tandarts geweest, dat het voor haar gesneden koek is, maar mijn zoontje is nog maar twee keer eerder geweest. Ik heb met name hem de afgelopen week zoveel mogelijk geprobeerd voor te bereiden op ons tandartsbezoek. Ik heb elke dag gezegd dat we over een paar dagen naar de tandarts zouden gaan en dat hij zijn mondje goed open moest doen zodat de tandarts zijn tandjes kon tellen. En ik vertelde hem ook dat hij na afloop een klein cadeautje van de tandartsassistente zou krijgen, dat is natuurlijk altijd een leuk vooruitzicht voor een kind.

Hoe reageren mijn kinderen bij de tandarts?

Vanochtend lagen we daar samen in de stoel: mijn zoontje bij mij op schoot, ik dacht dat het wel wat fijner voor hem zou zijn. Zo deed ik dat namelijk ook toen mijn dochter nog een peuter was. Mijn zoontje gaf geen krimp en deed zijn mondje wagenwijd open alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Gelukkig maar, met mijn dochter is het namelijk wel eens anders geweest….

De eerste keren dat ik met mijn dochter naar de tandarts ging, weigerde ze namelijk haar mond open te doen. Die opende ze pas als we weer in de auto zaten op weg naar huis. Ik vond dat echt heel vervelend, want de tandarts had natuurlijk niet haar gebit kunnen controleren. En de eerstvolgende keer is altijd pas een half jaar later. Maar goed, ik kon mijn kind natuurlijk niet dwingen en zij zou toch echt zelf haar mond moeten opendoen.

Kinderen zijn soms niet te voorspellen en het is altijd een verrassing hoe je kind bij de tandarts reageert. Nu is mijn dochter inmiddels zeven en verloopt de gebitscontrole probleemloos. Ze werkt keurig mee. Ik vind het heel knap dat juist zij geen angst heeft voor de tandarts. Waarom ik dat zo bewonderenswaardig vind? Omdat zij een aantal zeer onprettige ervaringen heeft meegemaakt bij de tandarts.

Loszittende tand door een ongeluk

Toen mijn dochter vijf jaar was, botste zij op de glijbaan op een ander kindje met als gevolg dat haar voortand het achterhoofd van het jongetje raakte. Het resultaat was een bloedende en loszittende voortand. Ik kan veel hebben, maar toen ik aan haar tand voelde, ging ik bijna van mijn graatje. Ik belde direct de tandarts en gelukkig konden we nog net bij hem terecht voordat de weekenddienst in ging. Mijn zoontje was ook met ons mee. Ik was zo van slag dat ik pardoes mijn dochter haar broertjes schoenen aan wilde trekken. Gelukkig zijn we ondanks mijn paniekerige hoofd heelhuids bij de tandarts aangekomen.

Een bruine tand

De tandarts bekeek de tand zorgvuldig en zei dat we het nog maar even moesten aankijken. Als de tand bruin zou worden, moest deze getrokken worden. In mijn achterhoofd spookte het beeld van mijn oude buurjongetje die door een ongeluk jarenlang zonder voortand door het leven moest. Een schrikbeeld voor elke ouder denk ik.

We gingen huiswaarts en mijn dochter en ik probeerden haar loszittende tand te ontzien. Ik gaf haar appel niet in stukjes, maar geraspt en de boterhammen ontdeed ik van de harde korstjes. Dagelijks vroeg ik haar of haar tand pijn deed. Zo ging het een week of twee totdat de tand bruin kleurde. Ik meldde mij weer bij de tandarts en er werden foto’s gemaakt van haar tand. Er was gelukkig geen ontsteking te zien dus wij vertrokken weer richting huis. Deels opgelucht omdat het niet ontstoken was, maar toch ook niet heel blij, want een bruine tand is niet zo’n fraai gezicht.

De tand van mijn dochter moest getrokken worden

Een week later klaagde mijn dochter over pijn aan haar tand. Ik trok gelijk weer aan de bel bij de tandarts, inmiddels was ik daar kind aan huis. De tand moest getrokken worden, daar was geen twijfel over mogelijk. We konden meteen terecht bij de tandarts. Het was niet alleen zielig dat haar tand getrokken moest worden, maar sneu was het ook dat het juist op de dag was dat haar beste vriendinnetje jarig was en zou trakteren. Ze had dus dubbel zoveel pech. Ik probeerde mijn dochter zo goed mogelijk voor te bereiden en legde haar uit dat de tandarts haar tandje een prikje zou geven zodat het tandje ging slapen. En daarna zou het tandje eruit gehaald worden.

Een vreselijk moment als moeder & mijn dappere dochter

Het moment was daar. Mijn dochter lag bij mij op schoot in de behandelstoel. De tandarts vertelde mijn dochter hetzelfde verhaal als ik had gedaan en hij probeerde haar gerust te stellen. Ik was super nerveus, maar mijn dochter leek totaal niet zenuwachtig. Wat vond ik het vreselijk toen haar tand getrokken werd en wat was mijn dochter ongelooflijk dapper. Het tandje ging mee in een klein schatkistje en ze mocht van mij nog een cadeautje uitzoeken in de speelgoedwinkel. Als pleister op de wonde, alhoewel zij absoluut niet leed onder wat zij net had moeten doorstaan. Met dikke mond door de verdoving brabbelde ze iets onverstaanbaars, maar ik maakte er uit op dat ze nu naar school wilde. Ik zei haar dat ze pas na de lunch na school mocht, omdat dan de verdoving uitgewerkt was. Na de lunch ging ze inderdaad weer naar school en haar tandje ging met haar mee, in een doorzichtig potje. Aan iedereen liet ze haar tandje zien. Wat was ze trots! En ik ook, op mijn dappere dochter.

Zonder voortand

Het was wel een beetje wennen om mijn dochter zonder voortand te zien, maar na een tijdje was het normaal. Gelukkig heeft mijn dochter nog geen jaar zonder voortand gelopen, want toen kwam daar al de grote mensen tand tevoorschijn. Wat een opluchting. Nadien heeft mijn dochter nog een onaangename behandeling gehad bij de tandarts toen haar kies geboord moest worden omdat ze een gaatje had. En ook dit keer hield ze zich kranig.

Hoe vind jouw kind het om naar de tandarts te gaan? Werkt hij/zij mee of is jouw kindje angstig voor de tandarts? Ik lees het graag bij de reacties.

mamablog, lifestyleblog, mama lifestyle blog voor mama's (to be), als mamablogger schrijf ik herkenbare verhalen voor elke moeder: werkende mama's, mama's met een eigen bedrijf/ondernemende mama's, thuiswerkmoeders, thuisblijfmoeders, aanstaande moeders, en bloggende mama's

Foto: Pixabay

2 Reacties

  • Beek

    Goed om te horen dat je met je kind naar de tandarts bent gegaan. Ondanks dat je het zelf niet zo fijn vindt, toch gegaan! In Nederland gaat ongeveer 60% van de peuters en 20% van de kinderen tot 18 jaar niet naar de tandarts. Mede doordat ouders niet heen gaan of geen tandartsverzekering hebben. Jouw bericht is maar weer een goede weerspiegeling hoe het wel moet!

  • Marie

    Toen mijn kinderen voor het eerst naar de tandarts gingen, heb ik er heel luchtig over gedaan. Heb ook niet te veel verteld, omdat ik wist dat dat ze bang zou maken. Doen alsof het de normaalste zaak van de wereld is, dat werkte voor mij goed. Mijn kinderen vinden de tandarts nog steeds niet echt leuk, maar weten wel dat het belangrijk is om te gaan!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *