Mamablog, mijn baby werd stil geboren, zoon ademde niet bij geboorte, complicaties bevalling
Zwanger & baby

Mijn baby werd gereanimeerd na de geboorte

Juist omdat mijn eerste kindje te vroeg geboren was, leefde ik bij mijn tweede zwangerschap nog meer toe naar de 37 weken grens. Mijn vurige wens kwam uit, want precies in de nacht dat ik mijn zoon 37 weken bij me droeg, zag hij thuis het levenslicht. De geboorte verliep echter heel anders dan ik mij vooraf ook maar had kunnen bedenken. Mijn baby werd zonder dat hij ademde en bijna was ik hem voor altijd kwijt geweest. Nog voordat ik voor hem had kunnen zorgen, met hem had kunnen knuffelen, hem had kunnen leren kennen. Bijna was mijn grootste nachtmerrie werkelijkheid geworden…

Complicaties bij bevalling

Mijn zwangerschap verliep 37 weken lang volgens het boekje, maar de bevalling verliep anders. Om twee uur ’s nachts kwamen ineens de weeën op gang en ik belandde in een ware weeënstorm. Nog geen drie uur later had ik volledige ontsluiting en was het tijd om te persen. Het persen verliep echter niet zonder complicaties, want mijn zoontje kon er absoluut niet uitkomen. Er was “iets” dat verhinderde dat ik hem eruit kon persen. De verloskundige had, zonder dat ik het merkte, direct door dat het foute boel was en alle alarmbellen gingen bij haar rinkelen. Toen het hoofdje van mijn zoontje stond en hij nog in mij zat, knipte zij in allerijl de navelstreng door. De (kleine) snijwond hiervan stond in mijn zoontjes nek gegrift. Toen bleek dat ik een erg korte navelstreng had en dat dit het “iets” bleek te zijn wat mijn zoontje tegenhield ter wereld te kunnen komen. Dit was echter niet het ergste…

Angstaanjagend stil

Op het moment dat hij uit mij kwam, wist ik direct dat het niet goed was. Mijn kindje, waar ik 37 weken op had gewacht, maakte geen geluid. Waar ik hoopte op een klein huiltje of voor mijn part een oorverdovend gekrijs, bleef het angstvallig stil. Mijn kleine mannetje deed niets. Het eerste wat ik zei was “hij huilt niet”. Hij was slap en maakte geen enkel geluid. Zijn ademhaling was gestopt. De navelstreng was niet alleen erg kort, maar zat ook nog eens om zijn nekje en had hem, heel cru gezegd, gewurgd tijdens het laatste stukje van de bevalling. Alsof je als moeder in je ergste nachtmerrie bent beland.

Reanimatie

Mijn zoon lag bewegingloos en slap voor mij op bed. Hij werd gereanimeerd en kreeg hartmassage.  Seconden leken uren te duren, terwijl mijn vriend en ik hulpeloos toekeken. Mijn vriend biddend op zijn knieën achter mij en ik in mijn kraambed totaal in shock. Op dat moment was onze enige gedachte: we gaan ons kindje verliezen. Een angstiger en hulpelozer moment kun je je als (aanstaande) ouder niet voorstellen.

En toen ademende hij…

Godzijdank klopte zijn hartje nog, al was het een trage hartslag. De reanimatie en hartmassage hebben mijn zoontje kunnen redden. Hij ademde…. Ik kan mij niet eens meer herinneren hoe opgelucht ik moet zijn geweest, want ik was compleet in shock. Ik weet wel dat ik de verloskundige eeuwig dankbaar ben voor het redden van mijn kind.

Mee naar het ziekenhuis

Mijn slaapkamer stond vol met ambulancepersoneel en politie en mijn baby’tje werd direct, gewikkeld in folie, meegenomen naar het ziekenhuis. De opgeroepen traumaheli kon terugkeren. Gelukkig heb ik mijn zoon voor zijn vertrek heel kort in mijn armen kunnen nemen, ademend. Ik heb hem kunnen bekijken en bewonderen en ik vond hem werkelijk prachtig. Mijn kwetsbare kindje wat bijna door mijn vingers was geglipt. Door het oog van de naald was gekropen.

Gezond verklaard

Mijn mannetje was na onderzoek in het ziekenhuis gelukkig kerngezond bevonden en ik ben dan ook intens dankbaar dat hij aan zijn moeizame start geen complicaties heeft overgehouden. Ik weet ook wat de gevolgen hadden kunnen zijn en mede door die wetenschap ben ik extra dankbaar dat mijn zoontje in goede gezondheid mag verkeren.

Verwijderd van mijn kind

Na mijn eerste korte moment met hem samen duurde het nog vier lange uren voordat ik hem weer in mijn armen kon sluiten. Ik moest namelijk ook naar het ziekenhuis, omdat mijn placenta niet losliet en ik ruim twee liter bloed was verloren.

Mijn placenta werd operatief verwijderd en ik belandde op de intensive care. Pas nadat ik van de intensive care afdeling af was, kreeg ik mijn zoontje weer te zien. Daar, in mijn eigen kamertje, gaf ik hem voor de eerste keer de borst, terwijl ik ondertussen een bloedtransfusie kreeg.

Voor altijd in mijn geheugen gegrift

Bijna had ik mijn zoontje niet meer bij me gehad. Deze herinnering staat voor altijd in mijn geheugen gegrift, ik zal hem altijd bij me dragen. Evenals mijn eindeloze liefde voor hem, mijn prachtige zoon wiens leven in de eerste minuten op aarde aan een zijden draadje hing.

Mama lifestyle blog, mamablogger, mama blog.

 

Foto: Pixabay

6 Reacties

  • Susanne

    Wat een heftig verhaal! Wat een goede verloskundige dat zij zo adequaat heeft gehandeld! Niet alleen je zoontje maar ook jijzelf bent door het oog van de naald gekropen, zoveel bloedverlies en een IC opname is ook niet niks! Gelukkig is alles goed gekomen en kunnen jullie nu lekker genieten samen! Knap dat je dit verhaal met ons wilt delen!

  • Rory

    Wat een enorm heftig verhaal. Ik voel dit tot in mijn tenen. Wat dapper dat je hier zo open en eerlijk over hebt kunnen schrijven. Wat ontzettend fijn dat hij helemaal gezond is verklaard. Hoe ga jij / gaan jullie hiermee om? Heb je hulp gekregen bij de verwerking hiervan? Pure goedbedoelde belangstelling van mijn kant overigens.

    • info@mamaonderneemt.nl

      Ik heb het gelukkig goed kunnen verwerken en mijn vriend ook. We hebben wel professionele hulp aangeboden gekregen, maar daar hebben we geen gebruik van gemaakt. Gelukkig zijn mijn vriend en ik allebei positief ingesteld en ik moet zeggen dat het natuurlijk ook heel anders was geweest als mijn zoontje er “iets” aan had overhouden.

  • Eefje

    Ik kan me absoluut niet inbeelden wat dat moet geweest zijn! Ik ben zelf een ‘nieuwe’ mama en ben elke dag dankbaar dat ik een mooie gezonde dochter heb! Ik ben blij dat alles met jullie goed gekomen is!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *