driftbui, woedeuitbarsting, woedeaanval, kind, peuter, mamalifestyle, mamalifestyleblog, mamablog, lifestyleblog, mamablogger, familyblogger, familyblog
Kind & opvoeding,  Mama & lifestyle

Ik vind het moederschap soms zwaar, uitputtend en een worsteling

driftbui, woedeuitbarsting, woedeaanval, kind, peuter, mamalifestyle, mamalifestyleblog, mamablog, lifestyleblog, mamablogger, familyblogger, familyblog

Het moederschap is een reis met prachtige momenten en bijzondere mijlpalen. Een reis die bij tijd en wijle ook momenten bevat waarbij ik het even niet meer weet. Waarbij ik met mijn handen in mijn haar zit. Ik als moeder door mijn kind in een hoek wordt gedreven. Voor mijn gevoel met mijn rug tegen de muur sta. Mijn kind dat uit het niets verandert als een blad aan een boom. Dat in woede ontsteekt en tot het uiterste gaat. Zijn/haar grenzen opzoekt, deze soms net niet, maar vaak ook wel overschrijdt met zijn/haar driftbuien.

Mijn kind dat door blijft huilen, schoppen en slaan om een soms – in mijn ogen – pietluttige reden, af en toe zelfs zonder “aanwijsbare” reden en soms om een terechte reden. De harmonie die verstoord wordt. De sfeer in huis die compleet verpest is. Ik met mijn handen in mijn haar. Niet wetende hoe ik verder moet, twijfelend welke strategie de beste is. In mijn eentje moet dealen met de uitspatting van mijn kind. Ondertussen zelf ook chagrijnig word, de woede in mij voel opborrelen en echt mijn uiterste best moet doen om mijn hoofd koel te houden en vooral rustig te blijven.

Met in mijn kielzog nog een tweede kind die op dat moment ook mijn aandacht vraagt en verdient. Die op dat vreselijke moment ook te lijden heeft onder de uitbarsting van zijn zus/haar broer. Het kind waarvoor ik het toch nog zo gezellig mogelijk probeer te houden ondanks de benarde situatie en ondanks dat ik mijn stemming voel veranderen in eentje die niet meer te pruimen is.

Het moederschap is zeker geen roze wolk. Van die spreekwoordelijke roze wolk ben ik al een paar weken na de bevalling van mijn dochter keihard afgekletterd. Toen mijn baby was verworden tot een oververmoeide huilbaby. Echter, vergeleken bij de pittige buien van mijn kind(eren), was het omgaan met een huilbaby een peuleschil.

Ik houd van mensen – en dus ook van kinderen – met temperament. Zelf ben ik ook niet bepaald een zacht ei. Maar ik ervaar de buien van mijn kind(eren) soms als een worsteling. Het put me uit. Wanneer de gemoederen (eindelijk) weer zijn bedaard, ben ik kapot, leeg.

Het moederschap is een geschenk, wat helaas niet voor iedereen bereikbaar is. Een droom die niet door iedereen verwezenlijkt kan worden, niet voor iedereen uitkomt. Met twee prachtige kinderen, gezond en wel, mag ik niet klagen. Maakt mijn openheid mij een ondankbare moeder? Ben ik door mijn klaagzang mijn kinderen wel waard?

Dit artikel schrijf ik wanneer ik net een driftbui van driekwart uur, inclusief alle pieken en dalen, van één van mijn kinderen heb doorstaan. Het brandje eindelijk heb kunnen blussen. Maar net toen de rust een beetje was wedergekeerd, kreeg mijn andere kind een heuse woedeaanval.

Het moederschap is geen kattenpis, maar soms zwaar en een grote uitdaging. Proberen zo goed mogelijk om te gaan met de situatie. Op te treden als troubleshooter, mijn kind terecht wijzen, maar vooral ook te laten uitrazen tijdens een woedeaanval.  Om mijn kind zo overstuur te zien, doet me pijn. Om te zien dat hij/zij in de knoei zit met zichzelf of met de regels. Te zien dat hij/zij geen raad weet met de situatie.

Het enige wat ik kan doen is consequent zijn, rustig blijven en precies op het juiste moment, wanneer de ergste kantjes van de woede af zijn, mijn arm om mijn kind heen slaan en hem/haar dicht tegen mij aanhouden. Troosten en knuffelen. Dat wat een moeder het liefste en liefdevol doet. Dat wat het moederschap juist verheft tot het allermooiste wat er bestaat.

Vind jij het moederschap soms ook zo zwaar? Wat maakt het dat jij het zo zwaar vindt? Of verloopt in jouw gezin alles van een leien dakje en heeft jouw kind juist helemaal nooit woedeuitbarstingen? Ik lees het graag bij de reacties.

mama lifestyle blog, mamablog, lifestyleblog, mamablogger, familyblog, familyblogger

 

 

Eén reactie

  • Lisanne

    Ah dat het niet altijd een roze wolk is is mijn immers wel duidelijk en ik had ook niet anders verwacht. Elke keer moet je maar bij jezelf bedenken dat iedere moeder dit heeft geen enkel gezin is perfect. Ieder huisje heeft zijn kruisje toch? En gelukkig maar anders was het leven ook maar saai geweest. Fijne dag vandaag liefs lisanne

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *