Een postpartum depressie (PPD)/postnatale depressie: het verhaal van Quintra. Mama lifestyle blog, mamablogger, mama blog, lifestyle blog, lifestyleblogger
Mama & lifestyle,  Zwanger & baby

Postpartum depressie (PPD)/postnatale depressie: het verhaal van Quintra

Wanneer je zwanger bent, kijk je ontzettend uit naar de komst van je baby. Negen maanden (soms korter) ben je bezig met dromen en met het treffen van alle voorbereidingen. Al die tijd leef je steeds meer toe naar het moeder worden en naar het allermooiste moment, namelijk je kindje na de bevalling tegen je aan houden. Tijdens je zwangerschap kijk je ook uit naar de kraamweek. Een week vol genieten van je baby, kraamvisite, cadeautjes en vertroeteld worden door de kraamverzorgster. En dan is het zover, je baby is geboren en je geluk is compleet. Of toch niet? Waarom voel je je niet zoals je denkt dat je je zou moeten voelen? Je hebt nu toch alles wat je hartje begeert? Een prachtige baby, je diepste wens die vervuld is? Je voelt je somber, misschien wel leeg, bent prikkelbaar en misschien heb je ook nog andere gezondheidsklachten zoals moeheid, slapeloosheid, meer of juist minder eetlust/ Misschien toon je geen enkele interesse in je baby of misschien ben je wel overbezorgd. Naarmate de weken verstrijken, blijf je last houden van deze gevoelens en klachten. Je voelt je verre van de vrouw die je ooit was en je voelt je steeds verder afglijden. Dit kunnen symptomen zijn van een postpartum depressie  (per vrouw kunnen de symptomen verschillen). Hormonale veranderingen en uitputting kunnen een postnatale depressie veroorzaken, bij elke willekeurige kersverse moeder…

1 op de 10 bevallen vrouwen wordt getroffen door een postpartum depressie. Het kan iedere jonge moeder overkomen, ongeacht op welke manier je zwanger geworden, je je zwangerschap ervaren hebt of bevallen bent. Een postnatale depressie is anders dan kraamtranen, oftewel de bekende huildagen een paar dagen na de bevalling die één of twee weken kunnen aanhouden. Een postpartum depressie kan maanden of zelfs jaren duren. Maar niet alleen net bevallen moeders kunnen een postnatale depressie krijgen, ook vrouwen die een miskraam hebben gehad, een abortus hebben ondergaan of een kindje hebben geadopteerd kunnen depressief worden.

Hoe je je kunt voelen als jonge moeder met een postpartum depressie kun je je haast niet voorstellen. Ik zag zelf ooit de film ” De gelukkige huisvrouw” naar het boek van Heleen van Royen. In deze film stond een pas bevallen moeder met een postnatale depressie centraal. Ik vond het een ontzettend verdrietige film, wat tragisch als je dit als kersverse moeder overkomt. En hoe kom je uit een postpartum depressie?

Een postpartum depressie (PPD)/postnatale depressie: het verhaal van Quintra. Mama lifestyle blog, mamablogger, mama blog, lifestyle blog, lifestyleblogger
Quintra schreef een boek over haar postpartum depressie

Quintra Rijnders ging twee keer door een postnatale depressie. De eerste keer na de geboorte van haar dochter en de tweede keer na de bevalling van haar zoontje, die twee weken na zijn geboorte werd opgenomen in het ziekenhuis vanwege het RS-virus. Quintra besloot haar ervaringen op te schrijven en schreef het boek ” Er was eens een zwarte wolk”. Hiermee wilt Quintra het taboe doorbreken omtrent postpartum depressie. Iedereen denkt maar dat je jezelf gelukkig moet prijzen met je baby en moeders met depressieve gevoelens durven er vaak niet vrijuit over te praten. Daarnaast kun je je als moeder met een postnatale depressie ontzettend schuldig voelen richting je baby en je partner, want jij begrijpt zelf ook niet waarom je niet op die roze wolk zit en hebt het gevoel dat je je gezin enorm tekort doet. Dat een postpartum depressie een zeer ernstige ziekte is, blijkt wel dat sommige moeders met PPD zelfmoord overwegen of ervan overtuigd zijn dat ze de depressie niet overleven. Ik vertelde eerder al dat 1 op de 10 moeders last heeft van een postnatale depressie. Als je dit omrekent naar het aantal bevallingen per jaar (ongeveer 22.000) betekent dit dat naar schatting maar liefst 2.200 vrouwen worstelen met een postpartum depressie.

Met haar boek hoopt Quintra steun te kunnen bieden aan vrouwen die kampen met PPD. Eén van de eerste zinnen van haar boek is “Hé een trein! Wat ben ik blij dat het eerste wat ik denk niet meer is om ervoor te springen” geeft precies aan hoe ernstig ziek Quintra was door haar postnatale depressie. Quintra vertelt haar verhaal….

HET VERHAAL VAN QUINTRA

In mijn 36 jarig bestaan is het mij meestal voor de wind gegaan. Gelukkig huwelijk, fijn gezin, goede carrière, leuke hobby’s, kortom: een fijn leven. Op twee dingen na: de diagnose coeliakie op mijn 21e, en een heftige postnatale (postpartum) depressie toen ik 32/33 was, waarbij ik er regelmatig mee wilde stoppen.

Maar, #Imnotashamed.

Ik ben hier heel open over. Toen ik op mijn 30e mijn dochter kreeg, had ik een postnatale dip. Ik ben op therapeutische basis versneld begonnen met werken. Hoewel dit voor mij persoonlijk goed ging, kreeg ik veel kritiek uit allerlei hoeken en er werd veel geroddeld. Volgens de maatschappij kon ik het beter eerst even rustig aan doen en was ik toch geen goede mama door zo snel alweer in werk te vluchten. Ik denk achteraf dat het mij toen waarschijnlijk gered heeft van een eerste volledige postpartum depressie.

Een postpartum depressie (PPD)/postnatale depressie: het verhaal van Quintra. Mama lifestyle blog, mamablogger, mama blog, lifestyle blog, lifestyleblogger
Het boek “Er was eens een zwarte wolk” over postnatale depressie

Toen ik na de geboorte van mijn zoon een heftige postpartum depressie ontwikkelde, wist ik inmiddels dat veel mensen getroffen worden door depressie of angststoornissen, maar dat bijna niemand er over praat. Ik nam me voor over mijn eigen situatie volledige openheid te geven en schreef een boek. Het was het minste dat ik kon doen: anderen een herstelverhaal/hoop bieden en proberen vanuit mijn eigen ervaring een stukje taboe te doorbreken.

HOE KRIJG JE EEN POSTNATALE DEPRESSIE?

De grootste oorzaak van mijn postpartum depressie had weinig tot niets met aanleg of mijn normale psychische gesteldheid te maken. Het was hormonaal. Hoe dan ook maakt dat niet uit. Er kunnen honderden redenen zijn voor een depressie en door de juiste cocktail ongelukkige omstandigheden kan depressie of anxiety iedereen overkomen. Want, depressie discrimineert niet. Ik denk dat weinig mensen zich dit realiseren, mentale aandoeningen worden vooral toch nog gezien als een teken van zwakte in plaats van als een ziekte.

HOE KUN JE EEN POSTPARTUM DEPRESSIE HERKENNEN?

Twee weken na de geboorte werd mijn zoon opgenomen in het ziekenhuis. Mijn man en ik draaiden ploegendienst. Als ik na 36 uur voor het eerst voet buiten het ziekenhuis zet, gebeurt het volgende:

De eerste avond dat ik met mijn dochter Elin alleen thuis ben en dus even weg uit het ziekenhuis, voelt dat als een opluchting. We eten pannenkoeken. Even genieten samen. Maar om de één of andere reden voel ik me gejaagd en kan ik de pannenkoek niet wegkrijgen. 

De tweede avond thuis is er voelbare spanning. Het mes op tafel grijpt mijn blik en laat me niet meer los. In een soort wildemansdans met mijn dochter probeer ik mijn gevoelens weer onder controle te krijgen, maar het lukt helemaal niet. Paniekgevoelens komen op.”

De volgende dag in het ziekenhuis wordt dit erger, mede omdat ik weinig geslapen heb (al enige weken).

Bij aankomst in het ziekenhuis krijgen mijn man en ik te horen dat mijn zoon nog wel even in het ziekenhuis moet blijven. Doodop van vermoeidheid plof ik op onze stretcher in het ziekenhuis. Ik schrik even later wakker en voel tintelingen in mijn hele lijf. Zo begon het bij Elin ook. En ik weet het. Ik herken het. Dit is foute boel.”

Wat ik heb meegemaakt is uiteraard niet universeel. De lijst aan klachten die samenhangen met een postpartum depressie is heel erg lang (voor meer informatie, zie de website van Stichting MeMam: www.memam.nl).

Ik denk wel dat als je je heel anders voelt dan normaal (ik bedoel natuurlijk niet alleen dat je moe bent of het zwaar vindt, dat is het sowieso) na het krijgen van een baby, dit een indicator kan zijn en het goed is om erbij stil te staan. Het is op zijn minst een bezoekje aan de huisarts waard, al is het alleen maar om jezelf gerust te stellen.

In mijn geval bouwden de tintelingen langzaam op naar een spanning, een kramp, die nooit ophield. Ook niet als ik sliep. Dit heeft mij opgebroken en me langzaam in een depressie doen wegglijden.

TABOE RONDOM POSTPARTUM DEPRESSIE

Omdat ik na de geboorte van Elin een flinke postnatale dip had gehad, had ik me vast voorgenomen om hulp te zoeken, zo snel mogelijk.

Maar wat was mijn ervaring met hulp zoeken? Komt een depressieve/ angstige vrouw bij de dokter… Die eindelijk hulp durft te vragen voor wat haar overkomt. Zegt de dokter: “Tja mevrouw, dit is heel vervelend, het kan misschien weken, maanden of jaren gaan duren. Neem maar wat rust. Je hebt een zware periode achter de rug. Een bevalling is niet niks.

(dit is zo’n beetje de samenvatting van de hulp die ik heb gehad van diverse instanties in de twee maanden die volgden na mijn eerste doktersbezoek)

In aanloop naar mijn boekpresentatie vorig jaar heb ik tientallen berichten gehad. Veel meer herkenning dan ik verwacht had op het gebied van depressie en anxiety, bij mannen en vrouwen uit alle fases van mijn leven. Er was een tweetal erge berichten die me diep raakten. Die gingen om een acutere angststoornis/depressie en de slachtoffers zijn er helaas niet meer.

Ik heb mijn hoofd gebroken over de vraag of we tegen iemand met kanker zouden zeggen: “Dit is heel vervelend, het kan misschien weken, maanden of jaren gaan duren. Neem maar wat rust”?

Ernstige depressie of angststoornissen zijn dodelijke ziektes. Of dat kunnen ze zijn. Er moet zoveel meer onderzoek worden gedaan en onze gezondheidszorg moet ermee leren om te gaan. We worden nu gezien als zwak, mentaal zwakken die moeten aansterken. Maar we zijn #sicknotweak.

Nog een fragment van een willekeurige reactie op mijn aankondiging.

“Ben benieuwd naar je boek, Quintra. Ik heb zelf ook gekampt met depressie. Wilde dat niet als reactie plaatsen, omdat ik vanaf volgende week een nieuwe baan heb.”

Zouden we, bij het aanvaarden van een nieuwe baan, ons schamen voor een gebroken been? Voor een bot dat de druk onder bepaalde omstandigheden niet aankon? Voor rugpijn? Voor reuma?

De dag voordat ik voor de boekpresentatie naar Nederland vertrok, was ik met een klant in gesprek. Ik vertelde hem over mijn boek en kon zien dat er in zijn ogen iets klikte. Hij was even stil na het aanhoren van mijn verhaal en zei toen: “Tja, ik heb Borderline. Ik zit al een tijd aan de medicatie en het gaat goed. Maar ik zou dit nooit aan mijn werkgever durven vertellen!”

Waarom schamen we ons zo voor een brein, dat om wat voor reden dan ook, de druk (tijdelijk) niet aankan?

HOE IS HET VOOR DE OMGEVING?

Mijn omgeving ging heel wisselend om met mijn depressie. Sommige familie en vrienden probeerden te helpen en te steunen waar ze konden, maar wisten uiteraard ook niet hoe of wat het beste was. Op slechte dagen moest ik er sowieso niets van hebben, dus haakten sommigen ook af. Anderen hoorde ik gedurende maanden helemaal niets van. Of dat is omdat ze geen idee hadden wat ze met mij/de depressie aan moesten, of dat ze het eng vonden of me totaal niet begrepen, geen idee.

Op hulpverleners is in mijn situatie absoluut veel aan te merken geweest, die hebben aanvankelijk veelal niet (goed) geluisterd, waardoor ik pas na vijf maanden ziek zijn en zelf heel veel zoeken de hulp kreeg die ik nodig had om het leven weer dragelijk te maken.

Er zijn ook mensen geweest die me onvoorwaardelijk gesteund hebben, zoals mijn man, schoonouders, ouders en enkele familieleden en vrienden. Zonder hen zou ik hier niet meer zijn geweest.

Voor mijn man is deze periode enorm zwaar geweest. Zelf geeft hij aan in een soort overlevingsstand geschakeld te zijn geweest, waardoor hij de zorg voor mij en de kinderen voorop stelde. Hijzelf kwam later wel weer. Om inzichtelijk te maken hoe het is voor de partner van een depressief persoon, heeft hij een aantal hoofdstukken in het boek geschreven vanuit zijn perspectief.

HOE OVERWIN JE EEN POSTNATALE DEPRESSIE?

Als ik terugkijk, is het een combinatie van therapieën en eindeloos geduld van mijn naasten geweest die mij van de depressie af heeft geholpen. In mijn ervaring zijn dit de drie adviezen die ik door zou willen geven:

  • Het meest belangrijke is om hulp te zoeken, erover te praten, nu meteen, niet uitstellen. Ook al krijg je misschien in eerste aanleg niet de goede hulp, de eerste stap zetten en durven toegeven dat je hulp nodig hebt, is heel erg moeilijk en dus een grote stap voorwaarts als het je lukt. Een bezoek aan de huisarts is meestal een eerste stap.
  • Sta open voor alles, want je weet nooit uit welke (onverwachte) hoek de hulp komt die jou beter gaat maken. Ik heb veel voorbeelden gezien van mensen die baat hadden bij een combinatie van reguliere en alternatieve hulp, inclusief mezelf. Als nuchtere accountant had ik nooit gedacht dat iets als auratherapie me zou kunnen helpen, maar het is van cruciaal belang geweest voor mijn herstel.
  • Gun jezelf telkens opnieuw een nieuwe kans om beter te worden. Als de ene methode, aanpak, medicijn of therapie niet werkt, raap alles bij elkaar en ga door naar de volgende. Alleen zo kan je iets vinden dat wél werkt, invloed uitoefenen op je eigen herstel en niet klem komen te zitten in een slachtofferrol. Hoe logisch dit ook klinkt, het is verschikkelijk moeilijk als je midden in een depressie zit.

Misschien het allerbelangrijkste: je kunt er niets aan doen! Het overkomt je. Dit is niet te rijmen met je schuldgevoel en zelfbeeld tijdens een postpartum depressie, maar het is echt waar.

En een tip voor de omgeving is om degene die last heeft van de depressie hieraan te herinneren en bevestiging te blijven geven dat ze een goede moeder is. Want geloof me, zij denkt van niet en dat is het meest verschrikkelijke gevoel dat je kunt hebben net na de geboorte van je kind.

Mocht je meer willen weten over mijn boek, zie dan de onderstaande link:

https://palmslag.nl/boeken/er-was-eens-een-zwarte-wolk

Je kan me ook altijd een bericht sturen op Facebook of Linked-In met vragen over postpartum depressie.

—–

Quintra, heel erg bedankt dat je jouw verhaal met ons wilt delen. Ik heb je boek gelezen en ik vond het een bijzonder pittig verhaal. Wat ontzettend dapper van jou dat je besloot hulp in te schakelen van je familie en wat fijn dat ze jullie in huis hebben opgenomen. Wat goed en moedig van je dat je je eigen gevoel hebt gevolgd en je emigratieplannen hebt doorgezet. Misschien dat dit juist de positieve ommekeer was die je zo nodig had. Ik weet zeker dat je met jouw boek andere vrouwen die ook met een postpartum depressie te maken (hebben gehad) helpt. Ik wens je heel veel geluk toe met je gezin, jullie hebben het dubbel en dwars verdiend. Je kunt hier het boek van Quintra bestellen.

Wil jij ook jouw verhaal delen, eventueel anoniem? Stuur dan een mailtje naar info@mamalifestyleblog.nl. Wil jij graag een reactie voor Quintra achterlaten? Je kunt dit doen onder dit artikel.

Mama lifestyle blog, mamablogger, mama blog.

Volg je mij al op Instagram en Facebook?

Abonneer je gratis op de Mama Lifestyle Blog mailinglijst om als eerste op de hoogte te zijn van de nieuwste blogposts:

[email-subscribers namefield=”YES” desc=”” group=”Public”]

MAMA LIFESTYLE BLOG | HOME

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *