RIE opvoedmethode: wat is het en waarom zou je het toepassen? Mama lifestyle blog, mamablogger, mama blog.
Kind & opvoeding,  Zwanger & baby

RIE opvoedmethode: wat is het en waarom zou je het toepassen?

RIE is een opvoedmethode die is ontstaan in Amerika en staat voor Resources for Infant Educators.  RIE wordt ook steeds populairder in andere landen. Maar wat is nu precies de RIE opvoedmethode? Welke principes horen bij deze methode en waarom zou het goed zijn voor je kindje?

Waarom zou je de RIE opvoedmethode toepassen?

Het idee achter de RIE opvoedmethode is dat een kind alle ruimte krijgt om zich te ontwikkelen en in zijn/haar eigen tempo. Dat hij/zij er mag zijn, een stem mag hebben, deze mag laten horen en ook daadwerkelijk gehoord wordt door de ouders. Dat hij/zij met respect wordt behandeld en dat hij/zij vertrouwen krijgt in zichzelf. Dat klinkt heel goed en ik denk dat iedere ouder graag een kind heeft wat bruist van zelfvertrouwen. Maar hoe pas je de RIE methode toe? Wat zijn de principes van deze filosofie?

Wat zijn de richtlijnen van de RIE methode?

Bij de RIE opvoedmethode is er ruimte voor je kind om te huilen, te bewegen, te participeren en behandel je je kindje met respect. Om deze methode na te leven, zijn er bepaalde richtlijnen, zoals:

  • behandel je baby niet als een baby. Je behandelt je kindje met respect en je praat tegen je kindje op een volwassen manier. Geen babypraat dus tegen je kindje.. Bij alles wat je doet, betrek je je kindje. Je vertelt hem/haar van tevoren wat je gaat doen en waarom. Ik deed dat ook met mijn kinderen toen ze nog baby waren. Volgens mij was ik de hele tijd dat ze wakker waren tegen ze aan het kletsen. Maar ik sprak wel op een babytoontje tegen ze en niet op een serieuze toon die ik gebruik wanneer ik tegen volwassenen praat. Zelf vind ik babypraat niet respectloos, maar de RIE methode meent dat dit wel zo is. Ik vind het juist wel schattig om op een zachte en lieve toon tegen je kindje te praten. Natuurlijk moet je wel de woorden juist benoemen en niet de woorden verkeerd uitspreken. Het uitgangspunt om je baby te betrekken bij wat je doet door dit tegen hem/haar uit te spreken, vind ik wel heel goed.
  • overdrijf niet met complimentjes aan je baby/kind geven. Ik weet nog wel toen mijn kinderen voor het eerst konden zitten of andere mijlpalen beleefden zoals de eerste stapjes. Ik zat gewoon te juichen. Ik weet niet hoe RIE hierover denkt, maar ik weet wel dat RIE vindt dat je niet overdreven positief moet reageren wanneer je kindje bijvoorbeeld een tekening maakt. Dat je zoon of dochter een paar krassen op papier zet, maakt hem/haar nog geen kunstenaar.
  • pak je baby niet automatisch op om hem/haar te troosten wanneer hij/zij huilt, maar vraag jezelf af waarom je baby huilt. Heeft hij/zij honger, pijn, wil hij/zij iets pakken of is er iets anders aan de hand? Mijn dochter had als baby zijnde altijd een inslaaphuiltje. Ze zat dan een minuut of tien te jengelen. Het leek haast op een soort neurieën. We konden dit precies horen aan het huiltje. Haar oppakken was niet de bedoeling, want dan zouden we haar inslapen alleen maar verstoren.
  • laat je baby zelf in slaap vallen. Daar ben ik het helemaal mee eens. Ik noemde net al het inslaaphuiltje van mijn dochter. Als ik haar had opgepakt, had ik haar daar echt niet mee geholpen. Wanneer je baby een huilbaby is (zoals mijn dochter dat in de eerste weken was) moet je je baby natuurlijk niet urenlang laten huilen. Ik gebruikte de kookwekker. Na 10 minuten huilen ging ik bij haar kijken. Daarna zette ik de kookwekker terug en na nog eens 10 minuten was ze eigenlijk al in slaap gevallen.
  • neem de tijd voor elke verschoning. Ik kan mij niet herinneren dat ik de luiers van mijn kinderen haastig verschoonde. Ik nam er echt de tijd voor. Wel zorgde ik ervoor dat ze netjes op het aankleedkussen bleven liggen. Volgens het RIE principe moet je je kind vooral laten bewegen, ook al betekent dat dat er poep aan je muren komt. Het gaat erom dat je je kindje er mag zijn en deel mag nemen aan wat je doet. Ik denk dat ik toch liever heb dat mijn kindje rustig blijft liggen.
  • de speen wordt niet gebruikt, want wanneer je kindje een speentje in zijn/haar mondje heeft, kan hij/zij niet huilen. Toen mijn kinderen nog baby’s waren, gebruikten zij geen speentje. Ik denk dat af en toe een speen gebruiken geen kwaad kan. Het kan juist fijn zijn voor een baby om op een speentje te zuigen of te sabbelen wanneer het zuigbehoefte heeft of last heeft van krampjes. Het gebruik van een speen is echter niet in lijn met de RIE methode, omdat het het huilen zou onderdrukken en een baby mag huilen.
  • kinderstoelen, draagdoeken en wipstoeltjes worden niet gebruikt, net als de kinderwagen, omdat deze middelen je kindje zouden beperken in zijn/haar bewegingsvrijheid. Ik denk dan gelijk aan de praktische kant. Wanneer je een baby in een gewone stoel neerzet, dan kan hij/zij eraf vallen en dat is juist gevaarlijk. Je zou je baby natuurlijk ook bij je op schoot kunnen zetten. Maar wanneer je je baby bijvoorbeeld een fruithapje wilt eten, lijkt een stoeltje me juist weer handiger. Een draagdoek vond ik vroeger juist ook zo handig. Wanneer ik heel even naar buiten moest, nam ik mijn baby mee in de draagdoek. Wanneer ik langer naar buiten ging of een heel stuk ging wandelen, legde ik mijn baby altijd in de kinderwagen. Ik dacht juist eigenlijk altijd dat baby’s het juist zo heerlijk vonden om in de draagdoek lekker dicht tegen hun moeder aan vervoerd te worden. Maar het gebruik van de draagdoek druist dus blijkbaar in tegen de RIE richtlijnen, omdat het de bewegingen van de baby beperkt. En zelfs de kinderwagen schijnt dus een te beperkte ruimte te bieden aan je kindje. Ik vraag me af hoe je je kindje dan moet vervoeren. Bij het spelen bood ik mijn kinderen wel weer voldoende bewegingsvrijheid. lk liet ze zoveel mogelijk op een kleed op de grond spelen in plaats van in de box. Op de grond konden ze zich lekker vrij bewegen. Persoonlijk vond ik de box maar niks. Alleen wanneer ik bijvoorbeeld aan het koken was, legde of zette  ik mijn kinderen in de box.
  • geen tuitbekers gebruiken, maar je baby uit een open beker laten drinken. Op zich kan ik mij hier deels in vinden. Na het flesje gebruikte ik eerst tuitbekers voor mijn kinderen en daarna stapte ik bij mijn dochter al snel over op de speciale Difrax beker met neusuitsparing. Voor mijn zoontje gebruikte ik een gewone open beker. Alleen in de auto liet ik ze uit een tuitbeker drinken. Ik vond het goed om mijn kind uit een open beker te laten drinken, zodat ze netjes leerden drinken. Het schijnt ook beter te zijn voor de spraakontwikkeling. Maar om nu een baby van een half jaar uit een open beker te laten drinken, lijkt mij best lastig. Zowel qua knoeien als de onzekerheid of je kindje dan wel genoeg drinkt, omdat drinken uit een open beker toch lastiger is voor een baby.
  • geef je kind simpel speelgoed in plaats van speelgoed met allemaal toeters en bellen. Simpel speelgoed is volgens RIE bijvoorbeeld een pollepel. De bedoeling is dat je kindje speelt met speelgoed waarmee hij/zij zelf uit de voeten kan zonder hulp van vader of moeder. Nu had ik vroeger echt wel meer speelgoed voor mijn kinderen toen ze baby waren, maar bij voorkeur kocht ik houten speelgoed voor ze. Eenvoudig speelgoed waarbij ze niet mijn hulp nodig hadden.
  • je kind niet dwingen om te eten. Wanneer we ’s avonds aan tafel zitten en één van de kinderen de maaltijd niet lekker vindt, moedig ik ze altijd aan om toch een hapje te proberen. Als ze het eten echt niet lusten, dan hoeven ze niet verder te eten. Gelukkig zijn allebei mijn kinderen makkelijke eters. Qua hoeveelheid zijn er bij ons geen regels. Mijn kinderen hoeven niet hun hele bordje leeg te eten. Wanneer ze vol zitten, zitten ze vol. Of dat u na vijf of na tien happen is. Ik vind het belangrijker dat het gezellig is aan tafel en dat het avondeten wordt gezien als iets prettigs. Een kind dwingen om te eten, gebeurt vaak al als baby zijnde wanneer een baby geacht wordt om het flesje leeg te drinken. Doordat ik mijn kinderen borstvoeding gaf, bepaalden zij zelf hoeveel ze dronken.
  • niet bemoeien met ruzies tussen kinderen. Een baby zal niet snel ruzie hebben, maar een ouder kindje wel. Volgens de RIE methode bemoei je je niet met de ruzie en straf je je kinderen niet. Een kind mag de gevoelens hebben die hij/zij heeft. Daar ben ik het deels mee eens. Natuurlijk mogen mijn zoon en dochter boos zijn op elkaar. Maar wanneer er geslagen wordt, dan gaat degende die de ander geslagen heeft, toch echt even naar de gang. Ik laat mijn kinderen het wel samen uitpraten en bemoei me verder niet met de ruzie, tenzij de één de ander echt fysiek pijn doet. Ik merk dat wanneer ik mijn kinderen het zelf laat uitpraten, dat ze na afloop van het gesprek weer de beste vrienden zijn. Ik ben dan extra trots dat ze er samen goed uit komen, zonder tussenkomst van mij.

Nu jij dit zo gelezen hebt, wat is jouw indruk van de RIE opvoedmethode? Kende je deze methode al? Pas jij misschien al wat principes toe? Zijn er bepaalde richtlijnen waar je je goed in kunt vinden of misschien juist helemaal niet? Laat het me weten bij de reacties.

mamablog, lifestyleblog, mamalifestyle, mama lifestyle blog, mamablogger, lifestyleblogger, familyblog, familyblogger, blog voor moeders

MAMA LIFESTYLE BLOG | HOME

Bron foto: Pixabay

Eén reactie

  • Linda

    Ik word wel wat moe van alle richtlijnen die er in de loop der jaren zijn geweest op het gebied van kinderopvoeding. Ik geloof er heilig in dat als je je kind maar genoeg liefde en aandacht geeft het uiteindelijk wel goed komt met die opvoeding. Bovendien heeft elk kind weer een andere ‘gebruiksaanwijzing’ en zijn er vast wel enkele universele regels, maar niet regels die voor iedereen toepasbaar zijn. En sorry, maar wat een onzin over het niet mogen gebruiken van een draagdoek of kinderwagen… Waar is trouwens het onderzoek te lezen waarop RIE gebaseerd is? ? Trouwens, je website springt nog steeds op en neer op mijn telefoonscherm… ?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *