Ergernissen van een moeder: kinderen die niet kunnen/willen delen

Kinderen die niet kunnen/willen delen is iets waar ik mij als moeder zijnde ontzettend aan kan ergeren. Waar erger jij je aan als moeder? mamablog, lifestyleblog, mamalifestyle, mama lifestyle blog, mamablogger, lifestyleblogger, familyblog, familyblogger, blog voor moeders.

Vast iedere moeder ergert zich weleens ergens aan. Vandaag ergerde ik mij aan een jongetje dat niet kon/wilde delen. Ik was heerlijk in het zonnetje aan het lezen in een boek (een ware pageturner) toen mijn kinderen in rep en roer bij mij kwamen. De inzet was een dubbele skelter. Locatie was de camping. Mijn idee is dat een dubbele skelter bedoeld is voor twee personen. Natuurlijk mag je heus wel in je eentje op een dubbele skelter rijden, maar echt sociaal is het niet wanneer je dat dagenlang doet terwijl er ook nog andere kinderen zijn (waaronder die van mij) die met zijn tweetjes ook eens een ritje op dat ding willen maken. En daar ook meerdere keren netjes om vragen en vervolgens nul op rekest krijgen. Helaas is er maar één exemplaar van op de camping, dus zal er gedeeld moeten worden.

Ik probeer mijn kinderen zo zelfstandig mogelijk te laten zijn en dus ook zoveel mogelijk zelf hun “problemen” op te laten lossen. Maar na de zoveelste keer dat mijn kinderen het jongetje hebben gevraagd of zij op de skelter mogen, besluit ik mijn kinderen een handje te helpen en stap op de bestuurder van de felbegeerde skelter af. De pogingen van mij en mijn kinderen hebben echter helemaal geen nut, want snel vraagt het jongetje zijn vriendje bij hem achterop de skelter te springen.  Wanneer ik hem niet veel later weer alleen aantref op dat ding, besluit ik hem weer aan te spreken. Hij doet net of hij me niet hoort en met een brede grijns op zijn gezicht sjeest hij weg. “Wat een irritant kind” denk ik. Een harde gedachte waar ik mij als moeder best voor schaam… Zeker als ik mij bedenk dat vrijwel elk kind er soms moeite mee heeft om te delen.

Blijkbaar vindt ook zijn maatje het gedrag van zijn vriendje niet echt gepast en sluit zich aan bij mijn kinderen. Mijn zoon en dochter verdelen de walkie talkies en met zijn drietjes gaan ze op pad. Ik voel mij een heks wanneer de volgende gemene gedachte, in de categorie lekker puh, in mij opborrelt: “Laat dat jongetje maar lekker alleen plezier hebben op zijn skelter. Hoeft hij tenminste ook niet te delen. Mijn kinderen vermaken zich wel met zijn vriendje”. Ik duik weer in mijn boek…

Een uur later hoor ik het gelach van kinderen. Wanneer ik me omdraai, wordt mijn verbazing op positieve wijze geschetst als ik de dubbele skelter voorbij zie racen met daarop vier kinderen: mijn dochter, mijn zoon en de twee jongetjes. Gelukkig kwam het jongetje erachter dat delen ook zo zijn voordelen heeft. Nieuwe vriendschappen zijn geboren… Na een paar gezamenlijke ritjes op de skelter, nestelt het clubje kinderen zich bij mij in de voortent om samen te spelen. Prachtig hoe eerlijk kinderen zijn en hoe ze hardop hun gedachten met elkaar durven te delen, wanneer ze kort daarna tegen elkaar zeggen dat ze niet meer ruzie moeten maken over de skelter en dat ze nu vriendjes zijn.

Als ze nu maar uitkijken met zijn vieren op de skelter. De skelter is immers maar voor twee personen…

Kinderen die niet kunnen/willen delen is één van de dingen waar ik mij als moeder ontzettend aan irriteer. En die mij soms ook gedachten bezorgen waar ik me best voor schaam… Waar erger jij je aan als moeder zijnde? En denk jij ook weleens dit soort gemene dingen? Ik lees het graag bij de reacties.

mamablog, lifestyleblog, mamalifestyle, mama lifestyle blog, mamablogger, lifestyleblogger, familyblog, familyblogger, blog voor moeders

Volg mij via Bloglovin, Twitter of Facebook.

5 thoughts on “Ergernissen van een moeder: kinderen die niet kunnen/willen delen

  1. Ik erger me (niet irriteer, veelgemaakte taalfout) vaak vooral aan ouders. Die denken namelijk vaak dat hun eigen kinderen het centrum van het heelal zijn en alles kunnen doen waar ze zin in hebben. Er wordt niet ingegrepen wanneer ze schreeuwend spelen op een terrasje, de kids moeten natuurlijk óveral lekker kunnen janken, en waarom zou je je kind niet meenemen naar een restaurant, waar andere mensen proberen een fijne avond te beleven zonder gesmeer met eten, geschreeuw, snot, babykots, geren of luidruchtige tabletspelletjes? En dan heb ik het nog niet eens over openbaar vervoer en vliegtuigen….
    Als je er wat van durft te zeggen, ben je meestal niet jarig.

  2. Ik erger me niet zo snel aan kinderen die niet kunnen delen omdat ik er vanuit ga dat zo’n kind daar waarschijnlijk wel een reden voor heeft. Ik zie het als iets met de ontwikkeling. Het ene kind leert het sneller dan het andere. Vooral ook omdat het ene kind verder kan kijken dan zijn/haar neus lang is en de lange termijn voordelen ziet.

  3. Je weet nooit het verhaal achter een kind, dus snel oordelen zal ik niet doen. Maar je hebt me wel te pakken als ze bewust zijn van wat ze doen zoals ineens het vriendje mee vragen en je dan uitdagend aan kijken. Dan haal je het bloed onder mijn nagels vandaan. Maar wel heel fijn dat het toch nog allemaal is goed gekomen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *