mamablog, lifestyleblog, mama lifestyle blog, De paniek die je voelt wanneer je je kind kwijt bent. De schrik die je om het hart slaat wanneer je je kind nergens meer kunt vinden. Verhaal over je kind kwijtraken.
Kind & opvoeding

Je kind kwijtraken

De paniek die je voelt wanneer je je kind kwijt bent. Ik heb het twee keer gevoeld en ik hoop het nooit meer mee te hoeven maken. De schrik die je om het hart slaat wanneer je je kind nergens meer kunt vinden. Je niet meer weet waar je zoeken moet om hem/haar weer terug te krijgen. De meest zenuwslopende minuten van je leven…

De eerste keer was in een dierentuin met speeltuin. Ik was daar samen met mijn toen vijfjarige dochter. ’s Morgens waren we daar nog in het gezelschap van haar vriendje, zijn jongere broertje en moeder. Na de lunch vertrokken zij en bleef ik met mijn dochter achter in de speeltuin. Ik had met mijn dochter afgesproken dat zij nog een kwartiertje mocht spelen en dat wij dan ook naar huis zouden gaan. Dit liep echter heel anders.

Daar zat ik op een terrasje, pal voor de grote glijtoren. Ik genoot van het zonnetje en ondertussen hield ik als een havik mijn dochter in de gaten. Plots zag ik haar niet meer en begon ik gelijk naar haar te zoeken. Toen ik haar niet snel genoeg vond, liep ik naar de kassa van de speelhal om te vragen of zij mijn dochter konden omroepen. Maar helaas kon de kassabediende mij niet helpen en verwees zij mij door naar het restaurant. Daar was een omroepsysteem.

Met grote passen liep ik naar het restaurant. Maar de moed zakte in mijn schoenen toen bleek dat het omroepsysteem niet werkte. Tijd om te treuren en mijn schouders te laten hangen had ik niet, want ik moest mijn dochter terugvinden. Mijn dochter die nog niet kon zwemmen en die moederziel alleen ergens in dit park rondliep. Een park vol slootjes en vijvers.

In de hoogste versnelling spurtte ik naar de entree van het park. De kaartjescontroleur bij de in- en uitgang had geen klein meisje zonder papa of mama gezien. Ik ging naar de receptie, maar ook daar was geen omroepsysteem. Mijn oog viel op de eigenaar van het park. Ik voelde de tranen in mijn ogen prikken en ik wilde me bijna aan hem vastklampen. Hem smeken om hulp. Zo radeloos was ik. Hoe kon ik in hemelsnaam mijn dochter terugvinden? Heelhuids.

De meest angstaanjagende scenario’s schoten door mijn hoofd. Mijn dochter totaal overstuur en niemand die zich om haar bekommerde, mijn dochter meegenomen door een vreemde, mijn dochter in de sloot… Vreselijk. Ik kon niet tegelijk in de speeltuin en in de dierentuin zoeken, maar gelukkig vond ik een medewerker die mij wilde helpen bij mijn zoektocht.

Intussen had ik mijn vriend ingelicht over de vermissing van onze dochter. Hij hoorde hoe radeloos ik was en hij weet dat ik niet een type ben die snel van haar stuk is. Hij wist dus dat het behoorlijk serieus was. En dat was het zeker, want ik was mijn dochter al een half uur kwijt. Mijn vriend werkt door heel het land en bijna nooit in de buurt, maar toevallig werkte hij die dag op maar vijf minuten van het park. Hij kwam gelijk in actie en sprong in zijn auto.

Op het moment dat ik samen met een medewerker van het park zou gaan zoeken, verscheen ineens mijn vriend. Samen met onze dochter. Wat was ik vreselijk opgelucht. Maar wat voelde ik mij ook dom, want hoe is het mogelijk dat ik haar al 30 minuten aan het zoeken was en haar niet kon vinden en mijn vriend haar gelijk ziet? Dom voelde ik me ook omdat ik haar was kwijtgeraakt. Schuldig vooral.

Nee, ik zat niet een boekje te lezen, maar was 100% gefocust op mijn dochter. Maar dát bleek nu juist het probleem te zijn. Ik ben haar té snel gaan zoeken. Wat was er gebeurd? Mijn dochter klom telkens in de glijtoren waar zo’n vijf glijbanen elk in een andere richting aan vast zitten. Vanaf de achterste glijbaan was ze de speelhal in gegaan zonder het tegen mij te zeggen. Vandaar dat ik haar plotseling niet meer zag.

Ik ging haar gelijk zoeken, maar als ik nog even was blijven zitten, had ik haar waarschijnlijk de speelhal weer uit zien komen. Nu hadden we een half uur om elkaar heen gedraaid. En het rare is: zij was mij niet eens kwijt. Gelukkig maar eigenlijk. Ze zat gewoon nietsvermoedend te spelen. Voor haar was er geen vuiltje aan de lucht, maar voor mij waren het de meest zenuwslopende minuten van mijn leven. Toen ik ’s avonds op de bank zat, zat ik nog te shaken.

Helaas overkwam het me nog een keer dat ik mijn dochter moest zoeken. Ben jij benieuwd naar de tweede keer dat ik mijn dochter kwijt was? Houd dan mijn blog in de gaten.

Ben jij je kind wel eens kwijt geweest? Jij was toen vast net zo wanhopig als ik. Ik lees graag jouw verhaal bij de reacties.

mamablog, lifestyleblog, mama lifestyle blog voor mama's (to be), als mamablogger schrijf ik herkenbare verhalen voor elke moeder: werkende mama's, mama's met een eigen bedrijf/ondernemende mama's, thuiswerkmoeders, thuisblijfmoeders, aanstaande moeders, en bloggende mama's

Foto: www.mamaonderneemt.nl

 

2 Reacties

  • Tessa

    Oh, verschrikkelijk! Één van mijn nachtmerries inderdaad, nu al. Gelukkig had ze zelf niks in de gaten. Ik zou ook zo bang zijn voor vijvers/kinderlokkers/drukke wegen/etc. Want alleen even zoek zijn is niet zo erg, maar dat je niet weet of het wel goed gaat… Brrr!

  • joyce

    Pfff dat lijkt me echt een nachtmerrie gelukkig is er niks gebeurt. Ik ben mijn dochter 1 keer kwijt geweest…. In huis…tijdens verstoppertje spelen toen brak t zweet me al uit laat staan buiten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *