Met mijn kind praten over de dood

Mijn persoonlijke verhaal hoe ik met mijn dochter over de dood praat. En vanaf welke leeftijd kun je je kind meenemen naar een begrafenis? mamalifestyleblog, mamablog, lifestyleblog

 

Vanavond sneed mijn dochter tijdens het avondeten het onderwerp de dood aan. Ze gaf aan dat zij na haar dood graag begraven wilt worden en vroeg mij wat ik zou willen: begraven of gecremeerd worden. Dat mijn dochter dit onderwerp wilde bespreken betekent dus dat zij nadenkt over de dood. Dat zij er mee bezig is. Vanavond was niet de eerste keer dat wij spraken over de dood.

Ik heb haar twee jaar geleden al over de dood verteld toen mijn oma (en haar overgrootoma) overleed. Mijn dochter was toen vijf. Voordat mijn oma overleed heb ik er nooit over nagedacht of ik mijn dochter mee zou nemen als er iemand uit onze familie of vriendenkring begraven zou worden. Plotseling overleed mijn oma en besloot ik mijn dochter mee te nemen naar de begrafenis. Omdat ik mijn zoontje hiervoor met zijn twee jaar nog te jong vond, ging hij niet mee naar de uitvaart.

Voor mijn dochter was het belangrijk om mee te gaan naar de begrafenis, zodat zij ook echt afscheid kon nemen van haar overgrootoma. Zij heeft mijn oma echt bewust meegemaakt. Na het overlijden lag mijn oma opgebaard in haar bed en toen heb ik mijn dochter gevraagd of zij mijn oma nog wilde zien. Mijn dochter wilde graag mijn oma nog een keer zien en ook mijn zoontje nam ik mee naar binnen. Dat ging eigenlijk heel goed. Ik heb rustig uitgelegd dat “grote oma” dood was, dat ze nooit meer wakker zou worden en dat ze begraven zou worden. Voor de begrafenis heb ik mijn dochter uitgelegd wat begraven worden precies betekent.

Op de dag van de begrafenis gaf ik mijn dochter een pop die ze bij zich kon houden in de kerk om zich te vermaken. Mijn dochter was bij de ceremonie in de kerk en liep zelfs ook nog mee naar het altaar om, samen met alle kleinkinderen, mijn oma te eren.

Vanaf welke leeftijd kun je een kind meenemen naar een begrafenis? Ik vind het lastig om te zeggen. Elk kind is weer anders en elke situatie is weer anders. Ik denk dat je moet uitgaan van je gevoel op dat moment en je kind en zijn/haar behoefte moet aftasten.

Terugkomend op de vraag of ik begraven of gecremeerd wil worden, dat vind ik moeilijk om te beantwoorden. Mijn voorkeur zou cremeren zijn, maar als ik jong zou sterven zou ik, met het oog op mijn kinderen, begraven willen worden zodat mijn kinderen mijn graf kunnen bezoeken en daar troost kunnen vinden. Misschien dat een graf een positieve bijdrage levert aan het rouwproces. Dit heb ik ook precies zo aan mij dochter uitgelegd.

Onlangs zei mijn dochter dat ze wenste dat ik een engeltje zou zijn, zodat ik altijd bij haar zou zijn na mijn dood. Ik ben ervan overtuigd dat wanneer ik er fysiek niet meer ben, mijn ziel er nog wel is. Dat ik altijd dichtbij mijn dochter en mijn zoon zal zijn, als een engeltje. Dit heb ik mijn dochter ook gezegd. Ik hoop dat dat een hoopgevende gedachte is wanneer ik er niet meer ben, want er komt een tijd, en hopelijk duurt dat nog héél erg lang, dat mijn dochter en ik afscheid van elkaar moeten nemen. In deze wereld dan…

Het is verwonderlijk wat er allemaal in het brein van mijn dochter omgaat, want ook zij gelooft in het hiernamaals. Ze begon zelfs te vertellen over reïncarnatie, in haar eigen bewoordingen.

Ik vond het fijn om met mijn dochter een goed gesprek te voeren over de dood. Het initiatief kwam vanuit haar. Ik koester dat ik alles kan bespreken met mijn dochter, zelfs onderwerpen als deze, en ik hoop vurig dat dit altijd zo mag blijven. Wat de dood betreft, ik hoop dat ik stokoud ben als het zover is, maar de dood is zeker geen gespreksonderwerp om te mijden.

Heb jij weleens met jouw kind gesproken over de dood? Stelt jouw kind hier misschien al vragen over of heb jij dit onderwerp zelf bespreekbaar gemaakt? Ik lees het graag bij de reacties.

Mama lifestyle blog, mamablogger, mama blog.

 

MAMA LIFESTYLE BLOG | HOME

 

(Foto: Pixabay)

 

8 thoughts on “Met mijn kind praten over de dood

  1. Gelukkig hoef ik deze ‘lastige’ gesprekken nog niet te voeren. Knap dat je dit bespreekt met je dochter, het hoort nu eenmaal bij het leven en daarbij kwam ze zelf met dit onderwerp!

  2. Niet met mijn kind aangezien ik geen kinderen heb, maar wel met een oppaskindje…..
    Mijn vader was ernstig ziek en is afgelopen 5 december overleden, en de moeder van mijn oppaskindjes is er naar de oudste wel heel eerlijk over geweest, en toen ik daar weer kwam een aantal weken na de uitvaart begon ze er eigenlijk zelf over ze kwam naar me toe wees naar mijn ketting (die ik van vriendinnen gehad heb met een foto van pap en mij erin)
    “ik weet waarom jij die draagt”
    Owja?
    “Ja omdat jou papa dood is”
    Ja… dat klopt
    “Zou je willen dat je papa nog leefde?”
    Ja natuurlijk heel graag…
    “Maar jou papa leeft ook nog wel een beetje”
    Ow? hoe bedoel je L?
    “Nou gewoon als een engeltje”

    Dan heb ik het over een kindje van 7 jaar…

      1. Ja dat is het zeker, een erg groot gemist en veel te jong met zijn 60 jaar…
        Maar inderdaad wel mooi hoe een kind reageert inderdaad, het kwam erg binnen maar ze zei het zo mooi en zo lief, heel bijzonder!

  3. Ik vind dat ik nog steeds te jong ben om naar begrafenissen en crematies te gaan. Toen ik 10 was en mijn oma overleed wilde ik ook perse niet mee. Ik zei letterlijk ‘ik heb al afscheid genomen’. En dat was ook zo. Voor mij was toen (en nu nog steeds) dood = weg. Een begrafenis bijwonen doe je voor jezelf en voor mij was het niet nodig. Ik wilde ook helemaal niet zien hoe intens verdrietig iedereen was. Mijn oma stond voor mij voor blijheid en vrolijkheid. Met mijn 10 jaar wilde ik die laatste herinnering aan haar niet uit verdriet laten bestaan.
    Maar iedereen reageert er inderdaad anders op, en gaat er anders mee om. Ik kan me prima voorstellen dat voor anderen het juist een mooie afsluiting is, op een begrafenis elkaar ondersteunen en troosten. Je kunt niet vroeg genoeg beginnen om de dood bespreekbaar te maken, vind ik wel. Je moet er niet aan denken dat je er pas op 8 jarige leeftijd achterkomt dat er zoiets bestaat als de dood. Dat moet je veel eerder beseffen.

    1. Maar is dat omdat je denkt dat je “te jong” er voor bent, of is het gewoon een kwestie van ik heb er vrede mee om niet te gaan, zo lees ik het namelijk dat je er gewoon vrede mee kunt hebben (wat helemaal prima is natuurlijk) maar dat zie ik dan los staan van leeftijd =)

  4. Ik bewonder je openheid en eerlijkheid naar je dochtertje toe. Helaas hoort dit onderwerp nu eenmaal bij het leven. Tja wanneer is een kind oud genoeg om mee te nemen naar begrafenissen.. Ik ben het ermee volledig mee eens dat je dit het beste zelf kunt inschatten en aanvoelen bij je eigen kind! Liefs, Marjon

  5. Ik heb je blog net ontdekt en hoewel ik nog lang niet op de leeftijd van kinderen krijgen ben, vind ik het interessante blogs om te lezen (ik wil later wel graag kinderen). Dit vind ik een erg sterk stuk. Mooi dat je over zulke moeilijke maar belangrijke dingen met je dochter kunt praten. Ik ben erg onder de indruk van je blog, je schrijfstijl en je lijkt me een fantastische moeder!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *