Mijn lieve nichtjes, nu zijn jullie grote meiden. Eén volwassen en de ander bijna. Al zeven jaar helaas geen contact meer. Toen ik jullie voor de laatste keer zag, waren jullie nog kleine meiden. Meiden waar ik zo verknocht aan was. Meiden met wie ik zo'n goede band had. We konden het super goed met elkaar vinden. N., ik heb jou vastgehouden toen jij net drie maanden oud was. Het was voor het eerst dat ik een baby vasthield. Wat vond ik het fijn. En M. ik weet nog precies de eerste keer dat ik jou zag. Mijn vriend, jouw oom, en ik gingen bij jullie eten. Je was twee en heel erg verlegen. Naarmate de avond vorderde won ik steeds meer jouw vertrouwen en uiteindelijk was je niet meer bij me weg te krijgen. Wat een prachtig moment. mamablog, lifestyleblog, mamalifestyle, mama lifestyle blog, mamablogger, lifestyleblogger, familyblog, familyblogger, blog voor moeders.
Mama & lifestyle

Mijn lieve nichtjes uit mijn leven gerukt

Mijn lieve nichtjes, nu zijn jullie grote meiden. Eén volwassen en de ander bijna. Al zeven jaar helaas geen contact meer. Toen ik jullie voor de laatste keer zag, waren jullie nog kleine meiden. Meiden waar ik zo verknocht aan was. Meiden met wie ik zo’n goede band had. We konden het super goed met elkaar vinden.

N., ik heb jou vastgehouden toen jij net drie maanden oud was. Het was voor het eerst dat ik een baby vasthield. Wat vond ik het fijn.

En M., ik weet nog precies de eerste keer dat ik jou zag. Jouw oom, mijn vriend, en ik gingen bij jullie eten. Je was twee jaar en heel erg verlegen. Naarmate de avond vorderde won ik steeds meer jouw vertrouwen en uiteindelijk was je niet meer bij me weg te krijgen. Wat een prachtig moment.

Door jullie keek ik ook uit naar het moment dat ik zelf moeder zou worden. Maar tegen de tijd dat ik zelf moeder werd, hadden wij helaas geen contact meer. Dit was niet uit eigen beweging, maar door allerlei omstandigheden waar ik zelf helaas geen invloed op heb gehad.

Mijn kinderen hebben jullie helaas nooit leren kennen. Jullie zijn niet alleen uit mijn leven weggerukt, maar ook uit het leven van mijn kinderen. Van mijn dochter die net een half jaar oud was en mijn zoon die nog geboren zou worden. Wat zouden zij plezier met jullie hebben gehad. Met jullie als grote, trotse nichten. Nichten waar zij mee konden stoeien, spelen en tegenop konden kijken. Maar helaas, het heeft niet zo mogen zijn…

Ik heb jullie al zeven jaar niet gezien. Zeven jaar, wat een tijd. En zeker op een kinderleven. Eerlijk gezegd zou ik niet meer weten hoe jullie waren, hoe jullie stem klonk, wat jullie leuk vonden. De herinneringen vervagen langzaam. Het enige wat ik nog van jullie heb, is een enkele foto. Alsof we nooit in elkaars leven zijn geweest.

Wisten jullie dat ik helemaal niet uit jullie leven wilde verdwijnen? Of is er tegen jullie verteld dat ik geen contact meer wilde? Ik hoop het niet, want ik was verzot op jullie. Ik was zelf nog geen moeder, maar jullie voelden als mijn eigen kinderen.

Ik heb niet eens afscheid van jullie kunnen nemen. Alhoewel ik niets eens afscheid van jullie had kúnnen nemen. Het gebeurde tegen mijn wil en heel plotseling en abrupt. Van de één op de andere dag…

Hoe zou het voelen als we weer contact zouden hebben met elkaar? Nu jullie oud genoeg zijn om zelf te mogen beslissen? Zal het net zo vertrouwd zijn als toen of zullen we als vreemden voor elkaar zijn? Welke grapjes kan ik met jullie maken? Hoe praat ik tegen jullie? Jullie zijn immers niet meer die kindjes van toen, maar volwassen vrouwen.

Zo jammer dat ik al die bijzondere jaren van jullie leven heb moeten missen. Die kostbare tijd. Eeuwig zonde dat dit is gebeurd en dat we de tijd niet terug kunnen draaien. Alles gebeurde uit onmacht, ik had geen keuze. Dit is mij opgelegd.

Ik hoop dat het contact op een dag hersteld kan worden. Dat ik jullie kan zeggen dat ik jullie helemaal niet wilde missen. Dat ik jullie ontzettende lieverds vond en jullie gewoon in mijn leven en dat van mijn kinderen wilde hebben. Zal die dag ooit komen? Zullen wij ooit onze band weer kunnen opbouwen? Of is het daarvoor te laat? De verloren jaren kunnen we in ieder geval nooit meer inhalen.

Een hele dikke kus van jullie tante, voor altijd. En onthoud: ook al ben ik fysiek niet bij jullie, in gedachten altijd… Ik houd van jullie…

mamablog, lifestyleblog, mamalifestyle, mama lifestyle blog, mamablogger, lifestyleblogger, familyblog, familyblogger, blog voor moeders

Volg mij via Bloglovin, Twitter of Facebook.

4 Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *