Mijn miskraam, mijn kindje dat niet geboren mocht worden

mamablog, lifestyleblog, mama lifestyleblog, mijn miskraam, mijn kindje dat niet geboren mocht worden. Je kindje verliezen, ook al ben je maar heel kort zwanger geweest, doet ontzettend veel verdriet. persoonlijk verhaal over het verliezen van je kindje.

Begin twintig was ik toen ik ongepland zwanger raakte. Mijn vriend en ik waren nog niet toe aan het stichten van een gezin, maar desalniettemin was het kindje zeer gewenst. Ons ongeboren kindje zou bij ons een liefdevol en warm thuis krijgen.

Positieve zwangerschapstest

Daar zat ik dan, aan tafel bij de huisarts. Waarom ik niet gewoon een zwangerschapstest haalde bij de drogist, is mij een raadsel. Maar toen, jong en totaal onervaren, vond ik het een goed idee om mij te laten testen bij mijn huisarts. Nadat ik mijn urine ingeleverd had, moest ik ontzettend lang wachten in de wachtkamer. Er kwam een spoedje tussendoor. Dat zal je altijd zien, net terwijl jij het meest zenuwslopende moment van je leven meemaakt. Plots riep de huisarts mijn naam en liep ik met haar mee naar haar spreekkamer. Daar kwam het moment van de waarheid: de test was positief, ik was zwanger. De wereld stond even op zijn kop.

Moeders voor Moeders & negatieve zwangerschapstest

Langzaamaan begonnen mijn vriend en ik aan het idee te wennen dat we ouders zouden worden. Ik wilde graag andere vrouwen helpen hun kinderwens in vervulling te laten gaan en urine doneren aan Moeders voor Moeders. En daar zat ze dan bij ons op de bank, de consulente van Moeders voor Moeders. Nadat ze alles had uitgelegd, moest ik nog even een zwangerschapstest doen. Ik haastte me naar de wc om over het staafje heen te plassen en daarna was het wachten op de uitslag. Toen kwam het hoge woord eruit: de test was negatief. Hoe dit kon was uiteraard mijn eerste vraag. De consulente probeerde me gerust te stellen en zei dat misschien het hCG gehalte wat was gedaald, maar ze leek niet te twijfelen of ik nog zwanger was. Die twijfel had ik wel, want hoe kon de test nu negatief zijn?

Echo & vruchtje verloren

Kort daarna ging ik voor een echo naar de verloskundige. Met een uitwendige echo lukte het niet ons kindje in beeld te krijgen, dus ging de verloskundige voor een inwendige echo. Maar nog steeds was ons kindje niet te zien. Het scherm bleef leeg… er was nergens een kindje te bekennen. De verloskundige zei dat ik het vruchtje was verloren. Iets wat ik diep van binnen al aanvoelde, maar wat toch nog hard aankwam. Dat was het dan…

Miskraam & geestelijke pijn

Een miskraam ging naar mijn idee gepaard met hevige buikkrampen en bloedverlies, maar ik heb er niets van gemerkt dat ons kleine vruchtje mijn lichaam heeft verlaten. Zonder dat ik er afscheid van heb kunnen nemen, ben ik hem/haar ongemerkt verloren. Het is ontzettend verdrietig om je kindje te verliezen, hoe kort je ook maar zwanger bent geweest. Een positieve zwangerschapstest en de zwangerschapssymptomen die ik voelde, maakten mij een aanstaande moeder die direct een band had met het kindje in haar buik. Dat een miskraam niet voor lichamelijke pijn heeft gezorgd, betekent niet dat je er als  “voormalig” aanstaande moeder geestelijk ongeschonden uit komt. Het knuffelbeertje dat wij van de consulente van Moeders voor Moeders hebben gekregen als welkomstgeschenk zal voor altijd symbool staan voor ons ongeboren kindje…. Mijn prachtige sterretje aan de hemel, mijn lieve, kleine engeltje, heeft voor eeuwig een plekje in mijn hart….

mamablog, lifestyleblog, mama lifestyle blog voor mama's (to be), als mamablogger schrijf ik herkenbare verhalen voor elke moeder: werkende mama's, mama's met een eigen bedrijf/ondernemende mama's, thuiswerkmoeders, thuisblijfmoeders, aanstaande moeders, en bloggende mama's

Foto: Pixabay

 

 

 

 

 

3 thoughts on “Mijn miskraam, mijn kindje dat niet geboren mocht worden

  1. Ik heb het twee keer meegemaakt: de gyn die zei “proficiat, u bent zwanger” en dan twee, drie dagen later hevige bloedingen. We wilden zo graag een tweede, maar het werd ons blijkbaar niet gegund. Ik werd heen en weer geslingerd tussen opperste geluk naar het diepste dal ever. Vreselijk! Ook al is het nog zo klein en waarschijnlijk een natuurlijke selectie omdat er iets mis is, toch doet het pijn aan het mama-hart…

  2. Ik zit je artikel met tranen in mijn ogen te lezen. Wat ontzettend ontroerend. En wat lijkt het mij moeilijk om dit mee te maken, ik kan mij er geen voorstelling van maken. Ik vind trouwens dat je er heel mooi over hebt geschreven!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *