Mijn zoontje huilt bij het afscheid nemen op school. Op het moment dat ik wegga, moet hij huilen. Ik vermoed dat het komt door vermoeidheid. mamablog, mamablogger
Kind & opvoeding

Mijn zoontje huilt bij het afscheid nemen op school (groep 1)

Sinds een paar weken zit mijn zoontje op school.  De eerste anderhalve week in groep 1 ging prima. Mijn zoontje vermaakte zich uitstekend en ook het afscheid verliep zonder problemen. Halverwege de tweede week sloeg het helaas om. Het begon op donderdag. Toen ik na het wegbrengen van mijn dochter langs de kleuterklas van mijn zoontje liep, zag ik dat hij er een beetje beteuterd uitzag. Dat mijn zoontje inderdaad verdrietig was, kreeg ik ’s middags letterlijk op een briefje mee. De juf had mijn zoontje namelijk een briefje meegegeven, voor mij, waarop stond dat mijn zoontje verdrietig was en dat hij daarom zijn knuffeltje mee naar school mocht nemen.

Zijn lieve, zachte panda knuffel ging de dag erna mee naar school, maar kon mijn zoontje niet behoeden voor een huilbui…..Vrijdagochtend was mijn zoontje namelijk niet “slechts” beteuterd, maar ontzettend overstuur. Hij klom huilend in mijn armen en ik moest zijn vingertjes van mij af pulken bij het afscheid. Ik had er heel veel moeite mee om weg te gaan, maar het beste in dit soort situaties schijnt te zijn om als moeder zijnde toch weg te gaan. Het druiste heel erg tegen mijn gevoel in. Mijn zoontje huilde zo erg dat ik hem buiten op het schoolplein nog hoorde. Dat raakte me enorm. Om hem zo te horen, maakte mij ook verdrietig. Ik had dit ook nog nooit eerder met hem meegemaakt… Toen ik ’s middags bij de juf informeerde of mijn zoontje nog lang overstuur was, vertelde ze me dat het huilen snel over was, maar dat hij toch wel erg van streek was geweest.

Op het kinderdagverblijf nooit moeite met het afscheid

Vandaag was de vierde dag op een rij dat mijn zoontje overstuur was bij het afscheid. Terwijl het de eerste anderhalve week zo goed ging en ik had eerlijk gezegd ook helemaal niet verwacht dat het afscheid hem zo zwaar zou vallen. Mijn zoontje ging voordat hij naar school ging namelijk naar het kinderdagverblijf, drie dagen. Nooit vond hij het daar moeilijk wanneer ik wegging. Hij zei vaak: “Ga maar weg, mama” of “Wanneer ga je nou weg”? Dat geeft wel aan dat hij daar helemaal op zijn plek was en absoluut geen moeite had om mij los te laten.

Basisschool geen onbekend terrein

Mijn zoontje had als voordeel dat hij vanaf dat hij een half jaar oud is elke dag mee naar school ging om zijn grote zus weg te brengen. De basisschool was dus zeker geen onbekend terrein voor hem. En ook in de zomervakantie zijn we nog regelmatig langs school gefietst waarbij ik hem vertelde dat hij over een aantal weekjes naar dezelfde school zou gaan als zijn grote zus. Mijn zoontje had er heel veel zin in.

Groep 1 niet leuk?

Zou het dan kunnen zijn dat mijn zoontje groep 1 niet leuk vindt? Ik besloot het de juffen te vragen (hij heeft er twee), maar zij zeggen beiden dat hij zich heel goed vermaakt en dat hij heel vaak met een kindje speelt dat hij kent van het kinderdagverblijf. Die twee zijn nu zelfs dikke vrienden. Mijn zoontje vertelt mij niet heel veel over school, maar wanneer hij iets vertelt, doet hij dat met heel veel enthousiasme. En hij komt ’s middags nog steeds glunderend de school uit. Ik mag er denk ik wel vanuit gaan dat zijn dikke tranen bij het afscheid niet daar aan liggen en dat hij het naar zijn zin heeft in de kleuterklas.

Kleuterklas versus kinderdagverblijf

Toen ik mijn zoontje vandaag vroeg waarom hij bij het afscheid moet huilen, gaf hij aan dat hij liever thuis wilt blijven. Ik denk dat dat komt omdat mijn zoontje heel erg moe is door school. Mijn dochter was destijds ook zo moe in de beginperiode in groep 1. De kleuterklas is toch heel anders dan het kinderdagverblijf. Om te beginnen zijn de groepen veel groter. In het groepje op het kinderdagverblijf zaten ongeveer tien kindjes. In groep 1 zitten op dit moment 22 kindjes en in de loop van het schooljaar zullen daar ongetwijfeld meer kindjes bijkomen. Op één kindje na zijn alle andere kindjes en ook de juffen “vreemd” voor mijn zoontje. Hij moet iedereen nog leren kennen. Van mijn zoontje wordt ook verwacht dat hij wat zelfstandiger is. Dat hij zelf zijn billen af moet vegen na het toiletbezoek is daar bijvoorbeeld één puntje van net als dat hij zelf zijn broodtrommeltje en pakje melk moet pakken bij de overblijf. Er komt een hoop op een kindje af wanneer het net op school zit, zoals in de kring/stil zitten, nieuwe regels leren en hanteren en werkjes maken. Het vergt ontzettend veel energie van een kleuter.

Overgang naar school & vermoeidheid

Ik denk dat het afscheid de eerste anderhalve week goed ging, omdat mijn zoontje toen nog niet zo moe was. Mijn zoontje heeft zeven weken kunnen uitrusten voordat hij naar school ging, want hij mocht pas na de zomervakantie starten in de kleuterklas. Aan de andere kant hebben die zeven weken thuis het er voor mijn zoontje misschien juist niet makkelijker op gemaakt. Misschien dat de overgang makkelijker voor hem was geweest als hij gelijk vanaf het kinderdagverblijf naar school was gegaan, omdat hij al in het ritme zat.

In de loop van zijn tweede week op school, stortte mijn zoontje ’s middags tussen 16 en 17 uur helemaal in. Zo viel hij een keer om 16.30 uur op de bank in slaap terwijl ik aan het koken was. Mijn zoontje was amper wakker te krijgen en toen hij eenmaal wakker was, was hij niet in een opperbeste stemming (wat natuurlijk begrijpelijk is). Sinds een paar dagen eten we daarom een stuk vroeger, zo rond 17.15 uur en gaat mijn zoontje ook eerder naar bed, namelijk om 18.45 uur. Voorheen aten we altijd rond 18.00 uur en ging mijn zoontje rond 19.30 uur naar bed. Ik probeer zoveel mogelijk rekening te houden met zijn vermoeidheid en voorlopig houden we het nieuwe schema aan.

Thuishouden van school

Tot nog toe is mijn zoontje elke dag naar school gegaan, maar mocht mijn zoontje ’s ochtends te moe zijn om naar school te gaan dan houd ik hem thuis. Zolang hij nog niet leerplichtig is, mag dit ook. Mijn dochter hield ik destijds af en toe op woensdagochtend of vrijdagochtend thuis. Dan kon ze even bijtanken en doordat ik haar maar een ochtendje thuishield, miste ze ook niet teveel op school. Ik belde dan ’s ochtends de school op om de schoolleiding te informeren dat mijn dochter thuisbleef. De school heeft hier nooit een probleem van gemaakt, mijn dochter was immers pas vanaf haar vijfde verjaardag leerplichtig.

En nu?

Ik probeer zoveel mogelijk rekening te houden met de vermoeidheid van mijn zoontje, door vroeger te eten en mijn zoontje eerder op bed te leggen. Ik loop nu niet nog een keer langs de klas van mijn zoontje nadat ik mijn dochter heb weggebracht, maar ik loop buitenom zodat mijn zoontje mij niet ziet. En ik informeer bij de juffen of mijn zoontje nog lang verdrietig was en of hij zich gedurende de dag zich goed heeft vermaakt. Ik vind het ook fijn om het huilen bij het afscheid te bespreken met mijn zoontje. Ik wil zijn gevoelens absoluut niet negeren. Ik denk dat hij het ook prettig vindt om gehoord te worden. Ik vind het echt heel vervelend en ik hoop zo dat mijn zoontje snel niet meer verdrietig is als ik wegga, maar ik weet ook dat ik het de tijd moet geven.

Was jouw kindje in het begin ook zo verdrietig bij het afscheid op school? Of had hij/zij er absoluut geen problemen mee? Mijn dochter werd nooit overstuur als ik wegging en mijn zoontje dus wel. Is dit ook verschillend bij jouw kinderen? Ik lees het graag bij de reacties.

mamablog, lifestyleblog, mamalifestyle, mama lifestyle blog, mamablogger, lifestyleblogger, familyblog, familyblogger, blog voor moeders

Volg mij via Bloglovin, Twitter of Facebook.

 

 

2 Reacties

  • Bodil

    Wat vervelend dat je zoontje zo verdrietig is!
    Mijn dochter heeft dat gelukkig niet, maar de vermoeidheid is wel erg herkenbaar.
    Zij gaat daardoor juist een beetje klieren, zeuren, niet luisteren etc. Maar ik ga er vanuit dat dit gewoon even wennen is.
    Hopelijk vinden ze gauw een ritme waarin ze zich de hele dag fijn voelen 🙂

  • Sjoukje - meergeldminderstress.nl

    Ach wat naar! Mijn zoontje had het ook, de eerste weken op school. Hij had het op het kinderdagverblijf ook altijd. Zo naar, om altijd weg te moeten lopen bij een huilend kind… Ik vind het soms jammer dat ze zo snel groter worden, maar dit stukje mis ik helemaal niet 🙂
    Sterkte met jouw zoontje!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *