Pijn bij de bevalling en pijnbestrijding bij het bevallen? Mama lifestyle blog, mamablogger, mama blog.
Zwanger & baby

Pijn bij de bevalling en pijnbestrijding bij het bevallen?

” Hoeveel pijn doet de bevalling en kan ik die baringspijn wel verdragen?”  is een vraag die je als zwangere vrouw vast bezighoudt. Zeker als je zwanger bent van je eerste kindje. Je kunt er zelfs enorm tegenop zien en zelfs angst voor de bevalling hebben. Vandaag vertel ik jou meer over hoe ik de pijn heb ervaren bij mijn eerste en tweede bevalling.

Zelf heb ik nooit angst gehad voor de pijn die de bevalling met zich mee zou brengen, maar wel was ik erg benieuwd naar hoe een wee zou voelen en vooral ook hoe je nu weet dat de bevalling echt begonnen is en dat het niet slechts een voorwee zou zijn.

Toen ik zwanger was van mijn eerste kindje had ik wekenlang last van harde buiken en voorweeën. Dat was ook de reden dat ik besloot wat gas terug te nemen en al zes weken voor de uitgerekende datum met zwangerschapsverlof te gaan. Twee weken eerder dan gepland. Al na één week zwangerschapsverlof, bij 35 weken zwangerschap, zette de bevalling in.

Midden in de nacht kreeg ik weeën. Ik wist nog helemaal niet dat mijn dochter toen geboren zou worden, want de krampen die ik voelde konden immers ook voorweeën zijn. Toch had ik onbewust een voorgevoel, want ik noteerde direct de tijden van de weeën op een notitieblaadje. Ik was intussen behoorlijk beroerd en moest ook overgeven.

Toen de weeën sneller kwamen en langer aanhielden wist ik dat het tijd was om de verloskundige te bellen. De pijn kon ik prima de baas blijven. Ik had een cursus zwangerschapsyoga gedaan en kon met de ademhalingstechnieken die ik daar had geleerd goed mijn aandacht verleggen van de pijn naar mijn ademhaling. Ik was totaal in trance.

Ik had buikweeën die ik goed kon verdragen, mede door de yoga, maar de persdrang vond ik echt een stuk pittiger. Zeker omdat ik nog niet mocht persen. Een vreselijke opgave. Toen ik uiteindelijk mocht persen, waren mijn persweeën verdwenen. Het uitdrijven van mijn kindje vorderde niet en vervolgens werd ik ingeknipt en kwam de vacuümpomp erbij.

De knip heb ik niet gevoeld. Ik weet niet of ik voor het zetten van de knip een verdoving heb gekregen of dat het door de hormonen kwam dat ik de pijn niet voelde. Alles ging zo snel en veel ging aan me voorbij op dat moment. De vacuümpomp deed wel pijn, ontzettend veel pijn. Zeker ook omdat dat ding tot twee keer toe ingebracht moest worden, omdat het niet in één keer lukte. Na de bevalling bleef de pijn zeker nog wel een week aanhouden. De eerste dagen in het ziekenhuis slikte ik voortdurend pijnstillers om de pijn maar niet te hoeven voelen.

Ik beviel in het ziekenhuis omdat de bevalling te vroeg inzette. En standaard bij een vroeggeboorte is dat je in het ziekenhuis bevalt. In het ziekenhuis waar ik ben bevallen, zijn pompjes waarmee je de pijn bij je bevalling kunt bestrijden. Je kunt zo’n pompje zelf bedienen en je kunt jezelf ook nooit te veel verdoving toedienen.

Ik weet niet waarom ze mij niet de keuze hebben gegeven om gebruik te maken van zo’n pompje. Ik heb er zowel tijdens mijn bevalling als naderhand niet naar gevraagd. Ondanks dat de bevalling pijn deed, denk ik dat ik toch nee had gezegd tegen pijnbestrijding. Heel raar misschien, maar ik vind pijn bij een bevalling horen. Ik zeg bewust heel raar, want als ik migraine heb, slik ik wel medicijnen en waarom dan niet bij een bevalling? Doordat je lichaam tijdens de bevalling endorfine aanmaakt, kun je de bevalling beter verdragen. Misschien dat ik de pijn daarom en door de zwangerschapsyoga goed kon verdragen tijdens mijn eerste bevalling.

Mijn tweede bevalling was echt een heel ander verhaal. Bij mijn tweede bevalling ervoer ik veel meer pijn. Ondraaglijke pijn zelfs. De bevalling duurde de helft korter dan mijn eerste bevalling. Bij mijn eerste bevalling werd mijn kindje na zeven uur geboren en mijn tweede bevalling duurde maar drie uur. Bij mijn tweede bevalling kon ik nauwelijks nog een woord uitbrengen door de pijn. Ik had niet alleen buikweeën, maar ook rugweeën en weeën in mijn benen. Ik voelde overal pijn. De pijn was een stuk heftiger en in zeer negatieve zin heel erg overweldigend.

Ik beviel thuis, dus pijnbestrijding met een pompje was niet aan de orde. Ondanks dat ik heel veel pijn heb gevoeld, is gelukkig het cliché waar: zodra je kindje op je borst ligt, ben je alle pijn vergeten. Bij mij duurde het zo’n vijf uur voordat ik mijn kindje eindelijk vast kon houden. Waarom dat zo was, kun je lezen in mijn blog over mijn tweede bevalling waarbij mijn kindje bijna overleed.

Hoe ervoer jij de pijn bij jouw bevalling? Als jij meerdere kinderen hebt, merkte jij ook een verschil in soort weeën of heftigheid van weeën bij de eerste en volgende bevalling? En als jij zwanger bent, kijk jij op tegen de pijn bij de bevalling en overweeg jij pijnbestrijding te gebruiken? Ik lees het graag bij de reacties.

Mama lifestyle blog, mamablogger, mama blog.

MAMA LIFESTYLE BLOG | HOME

2 Reacties

  • Femke

    Interessant artikel! Ik ben zwanger van mijn eerste kindje, dat normaalgezien binnen 6 weekjes komt… Ik heb wel een beetje angst voor de bevalling, vooral ook omdat ik geen idee heb hoe het zal zijn. Ik ben niet tegen pijnbestrijding, maar wil het zeker wel proberen zonder. Als ik het dan echt niet meer hou ben ik denk ik niet te beroerd te vragen naar een ruggenprik. We zullen binnen een paar weken wel merken hoe ik het er van af breng, tot nu toe is het alleen maar gissen 🙂 Maar de gedacht dat er al zooooooveel vrouwen het me voorgedaan hebben stelt me gerust. Ik ga er van uit dat de natuur wel weet wat ze doet 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *