prematuur, te vroeg geboren baby, babyblog, zwangerschapsblog, mamablogger, mamablog over zwangerschap en moederschap, mamalifestyleblog
Zwanger & baby

Prematuur: Ilona’s kinderen werden allebei te vroeg geboren

Wanneer je zwanger bent, ga je er min of meer vanuit dat je baby tussen de 37 en 40 weken zwangerschap geboren wordt. Vanaf week 37 mag je thuis bevallen en vanaf vier weken voor de bevalling ga je meestal met zwangerschapsverlof. Maar soms loopt je zwangerschap anders, heb je complicaties tijdens de zwangerschap waardoor je kindje te vroeg geboren wordt. En het kan ook zo zijn dat er nooit een reden wordt gevonden voor de vroeggeboorte.

Wanneer je baby te vroeg wordt geboren, heeft dat ontzettend veel impact op jou als ouder. De gezondheidssituatie van je kindje kan heel kritiek zijn, je moet op en neer reizen naar het ziekenhuis om voor je kindje te kunnen zorgen en naast al deze onzekerheid en drukte is er geen tijd om te herstellen van de bevalling en om je verdriet te verwerken. Ontzettend moeilijk is het wanneer je je kindje telkens moet achterlaten in het ziekenhuis. Ook wanneer je baby’tje eindelijk naar huis mag, breekt er vaak weer een spannende en onzekere periode aan. Je maakt je misschien zorgen over of je kindje zich wel goed ontwikkelt en wat de eventuele gevolgen van de vroeggeboorte op de langere termijn zullen zijn.

Er komt ontzettend veel op je af bij een vroeggeboorte. Voor de omgeving is het soms moeilijk om zich in jou te verplaatsen, om te begrijpen wat je allemaal doormaakt als ouder van een te vroeg geboren baby. In deze reeks “te vroeg geboren” laat ik moeders van te vroeg geboren baby’s aan het woord. Vandaag deel ik met jou het verhaal van Ilona. Ilona’s kinderen zijn allebei te vroeg geboren (bij 30 en 26 weken zwangerschap). Hoe verliep haar beide zwangerschappen de bevallingen? Hoe ging het met haar kindjes na de geboorte? En hoe gaat het nu met Ilona en haar kinderen? Ilona vertelt jou haar verhaal.

prematuur, te vroeg geboren baby, babyblog, zwangerschapsblog, mamablogger, mamablog over zwangerschap en moederschap, mamalifestyleblog

 

WEEËN

Februari 2014: een positieve zwangerschapstest, wat waren we gelukkig! Na een perfecte zwangerschap kwam daar de dag dat er wat klachten kwamen. Op vrijdag avond appte ik mijn waterpoloteam dat ik niet kwam trainen, want ik had wat last van m’n buik en had ook een spoortje bloed verloren. Mijn vriend was wel gaan trainen en ik lag lekker op de bank ‘The Voice’ te kijken en was aan het appen met een vriendin die ik vertelde dat ik met regelmaat pijnlijke harde buiken had. Ze adviseerde me de verloskundige te bellen, ik ben niet zo’n beller dus ik stelde het nog even uit. Hield de weeën bij met een weeën timer en zag dat er zo’n 7 minuten tussen zaten. Op een forum ook nog m’n klachten gedeeld en ook daar zeiden ze dat ik beter kon bellen. Wat een ellende om het nummer te moeten bellen. Na nog drie keer opgehangen te hebben belde ik uiteindelijk dan toch het noodnummer. Ik vertelde m’n verhaal en kreeg te horen dat ik een Paracetamol moest nemen en rustig op bed moest gaan liggen, de klachten hoorden bij de termijn. Op dat moment was ik 30+2 weken zwanger. Toen ik had opgehangen heb ik staan huilen in de keuken. Wat voelde ik me niet gehoord in mijn klachten, maar goed zij is de professional..

GROEIACHTERSTAND

Na een goede nacht dacht ik dat de klachten voorbij waren, maar zodra ik uit bed kwam, kwamen alle klachten weer terug. Ik ging als afleiding met m’n ouders even naar de stad, waar we een gebakje gingen eten. Ik kreeg geen hap door m’n keel. Gelukkig zouden we onze kleine die middag zien, want we hadden een pret echo. De echografiste vroeg hoe het met me ging en daar kwamen de tranen weer. Ze hoorde me aan en ging maar eens kijken hoe het erbij stond. Ze ging eerst het hartje laten zien en dat klopte mooi. Meteen daarna volgde de meting en daarin zag ze een groei achterstand. Het hoofdje kon ze niet meer meten, omdat die te ver ingedaald was. Ze vertrouwde het niet en ging overleggen met de verloskundige. Nadat de metingen waren doorgenomen gaf de verloskundige aan dat ik komende maandag toch op controle moest komen en dat ze dan eventueel een consult gynaecologie zouden regelen. Weer werden we niet gehoord. De zondag probeerde ik me rustig te houden en ik merkte dat de klachten daarmee wel minder werden.

GEBROKEN VLIEZEN

De nacht voor de controle was lang. Ik ging afwisselend in bad en uit bad om de klachten doen verminderen. Mijn vriend was inmiddels aan het werk gegaan en ik was alleen thuis. Ik heb de uren af zitten tellen tot ik op controle zou mogen komen. De laatste keer dat ik weer uit bad was gekomen en ik even was gaan liggen op bed voelde ik een knapje en ik wist dat mijn vliezen gebroken waren. Ik sprong overeind en inderdaad het water liep op de grond. Ik heb mijn vriend gebeld en nadien de verloskundige. Zij vertelde me dat ik wat vocht op moest vangen en moest gaan liggen, ze zou eraan komen. Ik dacht alleen maar hoe kan ik nu rustig gaan liggen, er is niemand om de deur open te maken? Ik heb m’n teamleider geappt dat m’n vliezen gebroken waren en ben nog snel wat handdoeken op gaan ruimen, want ja de verloskundige kan niet in een troep binnen komen..

PERSDRANG

Mijn vriend belde nog een keer en vroeg of de verloskundige er al was en dat ik anders 112 moest bellen. Ik probeerde rustig te blijven en vertelde hem dat ze er echt wel aan zou komen.
En inderdaad daar was ze. Na de controle bleek het inderdaad vruchtwater te zijn en moest ik met spoed naar het ziekenhuis. De ambulance zou te lang duren en dus sprong ik samen met mijn moeder, die was gekomen, in de auto van de verloskundige. De rit duurde lang en ik kreeg al snel persdrang. De verloskundige heeft het ziekenhuis nogmaals gebeld en vertelt dat alles gereed moest staan. Bizar welke dingen je bijblijven van zo’n ritje, bijvoorbeeld dat de verloskundige vroeg of er iemand, ons mam of de stagiaire, een euro bij had voor de rolstoel. Ik wist dat dat nog wel in mijn portemonnee zat en dat ik uitsprak dat ik dat puffen nog niet kende, want dat had ik nog niet op de yoga gehad.

prematuur, te vroeg geboren baby, babyblog, zwangerschapsblog, mamablogger, mamablog over zwangerschap en moederschap, mamalifestyleblog
Hidde, geboren bij 30 weken zwangerschap

VOLLEDIGE ONTSLUITING

Eenmaal bij het ziekenhuis ging het erg snel. Ik werd met een rolstoel door het ziekenhuis gereden en weet nog dat ik dacht laat ik geen bekenden tegen komen, want ik werk in datzelfde ziekenhuis.
De verloskamer stond vol met personeel en aan alle kanten werd er voorgesteld en werden er handelingen gedaan om te kijken of de bevalling daadwerkelijk op gang was. De gynaecoloog zag al meteen volledige ontsluiting en dus mocht ik beginnen met persen. Om 10.00 uur waren we in het ziekenhuis en om 10.18 uur werd onze zoon geboren. Helaas was m’n vriend er niet bij. Mijn moeder heeft de navelstreng doorgeknipt en is met onze kleine kanjer mee gegaan toen ze hem gingen stabiliseren.

MET DE BABYLANCE MEE

Ondertussen toen ik gehecht werd heb ik m’n vriend gebeld om te zeggen dat hij vader geworden was. Zijn reactie zal ik nooit meer vergeten, hij brak. Een naam hadden we nog niet, maar ik had al vaker gezegd dat ik Hidde een mooie naam vond. Dus ik vroeg aan mijn vriend welke naam we hem zouden geven en hij zei “Hidde”.Mijn vriend kwam een half uur na de geboorte aan, heeft de vrachtwagen voor het ziekenhuis geparkeerd en heeft Hidde nog in het streek ziekenhuis gezien. Ik heb Hidde ook nog even gezien voor hij naar Utrecht vervoerd zou worden. Daar lag hij dan, aan diverse snoertjes. Het voelde meteen goed. Heel gek, maar ik wist dat het goed zou komen. Niet veel later kwam de babylance hem ophalen om naar Utrecht te gaan.

NICU

Na 6 uur konden we Hidde weer zien in Utrecht. Wat was het fijn om hem weer te zien. Hij was inmiddels geïnstalleerd aan allerlei monitoren, infusen, sonde en ademondersteuning. Wat was hij klein en wat was het eng om hem aan te raken. De verpleegkundige van de NICU was super! Ze heeft ons van alles uitgelegd. Hidde had geen longrijping gehad, maar had een flitsende start. Hij had slechts ademondersteuning nodig van de CPAP. Die eerste avond mocht ik hem zelfs al even optillen in de couveuse, wat was dat spannend zo’n klein lichaampje. De dagen erna mochten we met hem gaan buidelen, wat genoten we daarvan zeg! We konden uren zo met hem liggen.

De ziekenhuisperiode was ook erg zwaar, ondanks dat hij geen grote problemen heeft gekend is het een aanslag op onze lichamen geweest. Dagelijks reden we twee keer per dag naar Utrecht, zo’n 45 minuten van ons vandaan, om bij hem te zijn. Mijn vriend moest de kinderkamer nog klaar maken en ging 1x per dag. Ik was eigenlijk alleen maar thuis voor het avondeten en om te slapen en dat kon ook niet aan één stuk, want er moest gekolfd worden.

HIGHCARE

Na 7 dagen op de NICU mocht Hidde over naar de highcare. We moesten daar erg wennen aan de verpleegkundigen die toch meer kindjes per verpleegkundige hebben en dus moet de aandacht verdeeld worden. Als we na drie dagen op de highcare aankomen zie ik in de sluis, waar we onze handen moesten wassen, al meteen dat Hidde er niet meer ligt, want op “zijn” plekje staat een wiegje. Als we eenmaal binnenkomen blijkt hij verhuisd te zijn zonder dit even te melden. De verpleegkundige die op dat moment werkt baalt hier enorm van en ik kan alleen maar huilen. De verhuizing is natuurlijk goed als we gaan relativeren, want dan was Hidde dus de beste van de unit geweest, maar we wisten op dat moment nog niet of hij verhuisd was naar de mediumcare of terug naar de NICU, wat natuurlijk erger zou zijn. Gelukkig lag was hij naar de mediumcare gegaan. Op dat moment besefte ik dat ik niet langer in Utrecht wilde blijven. Ik was te emotioneel/boos over de verhuizing en de kleine incidenten die op de highcare waren gebeurd en dus heb ik mijn teamleider gebeld of ze niet een plaatsje kon regelen in Tilburg. Dit hebben we ook in Utrecht aangegeven en de dag erna mocht hij over naar Tilburg.

OVERPLAATSING NAAR EEN ANDER ZIEKENHUIS

Tilburg was heerlijk, wat een rust. We hadden een eigen kamer met een bed, waarop ik zou kunnen blijven slapen. Natuurlijk wilde ik bij hem blijven. Echter na twee dagen trok ik het ziekenhuis niet om daar ook nog te blijven slapen met alle alarmen. En dus ben ik de nachten weer naar huis gegaan, maar verder zat ik van 8.00 uur tot 22.00/23.00 uur in het ziekenhuis. In Tilburg begon ook het verwerken. Waar mijn vriend in Utrecht al een beetje boos was op de verloskundige, werd ik dat nu. Waarom was er niet eerder ingegrepen, wat als ze wel was gekomen die bewuste vrijdagavond? Ik heb gevraagd om een telefonisch gesprek met de verloskundige die dat weekend dienst had en heb haar gesproken. Ze heeft gezegd dat ze een inschattingsfout heeft gemaakt en tja meer kan ze natuurlijk niet zeggen, maar deze woorden waren voor mij wel heel fijn. Hidde heeft geen grote problemen doorgemaakt. Misschien kon ik het daardoor accepteren. Ze stond open voor een eventueel vervolg gesprek samen met mijn vriend, maar hier hebben we nooit meer gebruik van gemaakt, het was goed zo.

NAAR HUIS

De tijd in Tilburg was een tijd van groeien en bloeien. De ademondersteuning was al snel afgebouwd en toen hij 2 kg woog mocht Hidde ook uit de couveuse. De monitor en de sonde hielden hem nog in het ziekenhuis. Alle zorg deden we inmiddels zelfstandig en we waren er dan ook echt aan toe om naar huis te gaan. De muren kwamen op me af en een depressie lag op de loer. Gelukkig zagen de artsen en verpleegkundigen dit ook en werd ons aangeboden dat zodra de monitor gestopt kon worden, we Hidde met sonde naar huis zouden kunnen nemen. En dit is dan ook zo gebeurd. Twee dagen nadat de monitor gestopt was stonden we op het punt om naar huis te gaan, heerlijk naar huis, naar ons eigen plekje, waar we eindelijk konden gaan genieten!

ZWANGER VAN TWEEDE KINDJE

Twee jaar na de positieve test, hadden we opnieuw een positieve test in onze handen. Zouden we dit keer dan wel november halen?! Ja natuurlijk halen we dat was onze gedachten. Na een intake gesprek bij de verloskundige is de vorige zwangerschap en bevalling helemaal doorgenomen. Deze zwangerschap zou ik onder controle komen van de gynaecoloog. Een echte oorzaak voor de vroeggeboorte van Hidde hebben ze niet gevonden en dus zouden we gaan voor een behandeling met Proluton, progesteron en baarmoederhalsmetingen. Wanneer dat laatste te kort zou worden, zou er een cerclage geplaatst gaan worden, maar liever deden ze dit niet.

GEEN ANGST VOOR (WEER) EEN VROEGGEBOORTE

Vanaf week 16 kwam ik wekelijks op de poli voor m’n spuiten en om de week kwam ik bij de gynaecoloog voor een in- en uitwendige echo. Wat kon er nog mis gaan?! De zwangerschap was totaal anders. Ik was flink misselijk en heb ook behoorlijk wat gespuugd, maar verder voelde ik me prima. De baarmoederhals metingen waren eigenlijk redelijk goed, het werd wel korter, maar niet zorgwekkend. En dus werd vanaf week 24 dit niet meer gemeten. Eigenlijk was ik tot die tijd niet bang voor een nieuwe vroeggeboorte.

BLOEDVERLIES

Na week 24 vond ik het wel weer spannend worden. Helemaal toen ik met 26+5 weken wat bloed verloor. Een telefoontje naar de verloskamers en ze wilde me graag zien. Wij die kant op voor controle en alles zag er netjes uit. Een week later in het weekend was ik aan het werk en ik merkte al snel dat ik weer wat bloed verloor. Zou het weer hetzelfde zijn als de week ervoor? Een collega attendeerde me erop om niet eigenwijs te zijn en gewoon te bellen. Best lastig als je niet lastig gevonden wilt worden, maar veiligheid voor alles. En ik mocht me na mijn dienst melden op de verloskamers. Opnieuw een half uur aan de CTG, een in- en uitwendige echo en het bloedverlies werd geduid op irritatie van de baarmoederhals.

VOOR DE TWEEDE KEER EEN VROEGGEBOORTE

De dinsdag na de controle zei ik tegen mijn vriend dat ik het gevoel had dat ik m’n vluchtkoffer maar eens klaar moest gaan zetten, want november zou het niet gaan worden, maar augustus was natuurlijk wel erg vroeg. Die avond begon m’n buik weer te rommelen. We zijn naar bed gegaan en al snel volgde het bloedverlies, deze keer meer dan de vorige keren. Ik maakte mijn vriend wakker en ging weer het ziekenhuis bellen. Ze wilden dat we zo snel mogelijk langs zouden komen. Eerst moesten we iets regelen voor Hidde, en oma werd gebeld of we hem daar af mochten zetten. Dus midden in de nacht hebben we hem uit bed gehaald en naar oma gebracht. In de auto onderweg naar het ziekenhuis werden de harde buiken/weeën steeds heftiger. In het ziekenhuis volgde veel onderzoeken, CTG, urinekweek, uitstrijkje, echo’s en een inwendig onderzoek. Uit alle uitslagen kwam dat de bevalling niet lang op zich zou laten wachten. Er werd gezocht naar een plekje in een ziekenhuis met een NICU, we hoopten dat het het WKZ zou worden, omdat we daar met Hidde waren geweest en gelukkig was daar plaats.

WEEËNREMMERS & LONGRIJPING

Nadat een infuus werd geprikt en de eerste toediening gegeven werd van de longrijping werden de weeënremmers aangezet. Ze waarschuwde me nog dat je misselijk zou kunnen worden en ja ik werd acuut misselijk. Toen de ambulance er eenmaal was nam ik afscheid van de verpleegkundigen van de verloskamers en gingen we op weg naar het WKZ. Wat gek om zelf rond gereden te worden in je eigen ziekenhuis. In de ambulance ging het eigenlijk best goed, de remmers deden zijn werk en ik heb gezellig zitten kletsen met de ambulance verpleegkundige. Ik bel nog even de afdeling dat ik niet kan komen werken.

BEDRUST

In het WKZ werd opnieuw de baarmoederhals opgemeten en deze was in Tilburg nog 25 mm en in Utrecht nog slechts 9 mm. Bedrust met was en plas privilege, antibiotica, weeënremmers en longrijping was het beleid. De weeënremmers leken zijn werk te doen en het was aardig rustig in mijn buik.
Overdag kwamen er diverse wetenschappers langs om te vragen of ik met studies mee wilde doen. De ene keer was het een studie voor als ik daadwerkelijk te vroeg zou bevallen en de andere keer was het om preventief een pessarium te plaatsen en te kijken wat effect hiervan zou zijn en of een dreigende vroeggeboorte zou kunnen worden tegen gegaan. In de nacht werd mijn buik weer onrustig, maar zeker niet in de heftigheid waarmee ik naar het ziekenhuis ben gegaan. ’s Nachts kreeg ik de tweede longrijpingsspuit, nu was het nog 24 uur aan de weeënremmers om dan te kijken hoe het zonder zou gaan.

ONDERZOEK & NEONATOLOOG

Ruim 48 uur na de eerste longrijpingsspuit werden de weeënremmers gestaakt en mocht ik weer rustig aan gaan mobiliseren. Ik zou meedoen aan het onderzoek van het pessarium. Helaas werd ik in de groep ‘wait and see’ geloot en dus zou er geen pessarium geplaatst worden. Ik was teleurgesteld, maar weet dat ook die groep nodig is om betrouwbare onderzoeksresultaten te krijgen. In de loop van de ochtend begon ik wat meer te bewegen op de kamer, maar dit ging niet zonder klachten en tegen de middag kwamen de harde buiken weer met regelmaat. De weeën timer weer geraadpleegd en ook de verpleegkundige gewaarschuwd. De CTG liet de activiteit ook zien en de gynaecoloog werd erbij gehaald. Mijn vriend had ik inmiddels op de hoogte gebracht dat hij er rekening mee moest houden dat hij naar Utrecht zou moeten komen. Een arts kwam binnen, hij stelde zich niet voor en ik wist dus niet of het de gynaecoloog was, hij vroeg of mijn vriend er al was? Ik vertelde dat die onderweg was, dit was niet helemaal het geval, maar dit was mijn reactie. De arts vertelde dat hij terug zou komen als mijn vriend er zou zijn. Toen hij weg was heb ik mijn vriend geappt ‘nu komen!’ Ik was geschrokken en dacht echt dat het foute boel was. Toen de verpleegkundige kwam vertelde ik dat er een arts was geweest, ze vertelde dat het de neonatoloog was, lekkere miscommunicatie. Hij zou de risico’s van een vroeggeboorte komen uitleggen, wat hij eigenlijk al twee keer eerder zou komen doen.

prematuur, te vroeg geboren baby, babyblog, zwangerschapsblog, mamablogger, mamablog over zwangerschap en moederschap, mamalifestyleblog
Siebe, geboren bij 26 weken zwangerschap

MAGNESIUMINFUUS & BEVALLEN

Nadat mijn vriend gearriveerd was en de gynaecoloog was geweest, bleek dat de bevalling zou gaan doorzetten, maar er was geen plaats meer op de NICU en dus moest ik weer verhuizen naar een ander ziekenhuis. Opnieuw werden er weeënremmers aangesloten en er werd een magnesiuminfuus aangesloten om de hersentjes te beschermen. Wat een ellendig spul is dat zeg. De avond ervoor had een verpleegkundige nog verteld dat ze dan altijd ijsklontjes klaar legde om de patiënt af te koelen en nu was ik die patiënt! De gynaecoloog zou mee gaan in de ambulance voor het geval de bevalling echt niet meer te stoppen was. Alles werd ingepakt en op het moment dat de brancard van de ambulance er was, kwam de gynaecoloog nog even checken hoever ik was: 6 cm! Ik zou niet meer vervoerd kunnen worden en dus moest er een plaatsje gecreëerd worden op de NICU. We mochten naar de verloskamers en al snel had ik volledige ontsluiting en is onze tweede zoon geboren. Wat een rust heerste er in de kamer, zo anders dan bij mijn eerste bevalling. Dan merk je het verschil tussen een streekziekenhuis en een academisch ziekenhuis, waar ze dit veel vaker meemaken.

BLOEDING IN HERSENEN

Siebe had een goede start en nadat hij gestabiliseerd was, kwam hij nog even langs mij om vervolgens naar de NICU te gaan. Mijn vriend is de hele tijd bij hem gebleven. Zo’n 4,5 uur later mochten we weer naar hem toe, in die tussentijd doen ze diverse onderzoeken, prikken ze verschillende infusen, plaatsen ze een sonde en sluiten ze de monitoren aan. Een echo van de hersenen liet zien dat hij een kleine bloeding had en de komende uren/dagen zouden moeten laten zien of deze niet groter zou worden.Hij had een “eigen kamer” binnen de NICU, we waren nu op een andere unit dan we bij Hidde hadden. Gek genoeg voelde het direct weer vertrouwd en voelden we ons ‘thuis’.

BABY IN ZIEKENHUIS & KIND THUIS

Een tweede vroeggeboorte is echt anders dan de eerste, nu heb je thuis nog een kind die ook aandacht wil. We moesten gaan zoeken naar een zo normaal mogelijk ritme voor hem, maar we wilden ook zoveel mogelijk bij Siebe zijn. Het was zoeken naar de juiste balans en dat betekende voor ons dat mijn vriend en ik veelal langs elkaar leefden, maar dit voelde voor ons op dat moment het beste. Ik haalde Hidde uit bed en nuttigde samen met hem het ontbijt alvorens ik hem naar één van de oma’s bracht om zelf naar het ziekenhuis te kunnen rijden. Daar bleef ik dan tot in de middag, we aten met z’n drieën en na het avondeten ging mijn vriend naar het ziekenhuis. Hij is blijven werken in die tijd.

NAAR HET STREEKZIEKENHUIS

Na 11 dagen op de NICU, waarin de bloeding gelukkig niet groter was geworden, hij een bloedtransfusie had gehad, de antibiotica en voeding via het infuus gestopt mochten worden en de CPAP eraf was, was onze kleine man sterk genoeg om naar het streekziekenhuis te gaan, helaas was hij nog te klein voor het ziekenhuis waar ikzelf werkte en Hidde had gelegen en dus ging hij naar het andere ziekenhuis. In het streekziekenhuis heeft hij nog 6 weken gelegen, in deze weken hadden we moeite met het afbouwen van de ademondersteuning en is dit uiteindelijk na een bloedtransfusie en kleine afbouwstapjes toch gelukt. Dipjes op de monitor kon hij goed zelf herstellen en de monitor mocht dan ook met ruim 35 weken gestopt worden. De bloeding in zijn hersenen was een kleine cyste geworden, die vanzelf zou moeten verdwijnen, op het oog had hij geen schade ondervonden van de bloeding. We kwamen weer op het punt dat hij alleen nog moest laten zien dat hij alle voedingen zelf kon drinken. In dit ziekenhuis kende ze het niet dat er een baby naar huis ging met een sonde en dus werd er gestuurd op volledige voedingen uit de borst. De kinderarts, welke dezelfde was als bij Hidde, vertelde dat we wel met sonde naar huis mochten. Echter besloten we dat we dit niet wilden. De periode met sonde thuis was best intensief geweest bij Hidde en het leek erop dat Siebe gewoon iets meer tijd nodig zou hebben, maar het waarschijnlijk snel genoeg door zou hebben. Na precies 8 weken ziekenhuis konden we naar huis, om daar weer te kunnen gaan genieten van de nieuwe gezinssituatie.

HOE GAAT HET NU MET ILONA’S KINDJES HIDDE EN SIEBE?

Op dit moment gaat het goed met beide mannen. Hidde wordt in september alweer 3 jaar en heeft helemaal geen achterstanden, je kunt nergens meer aan zien dat hij te vroeg is geboren. Hij is klaar met alle ziekenhuis controles. Siebe is inmiddels ruim 10 maanden en ook hij doet het fantastisch. Hij heeft een tijdje moeite gehad met het groeien en is hiervoor bij een diëtiste terecht gekomen, maar hij lijkt nu de inhaalslag te maken. Qua ontwikkeling zien we ook bij hem op dit moment geen achterstand. Hij zal de komende jaren nog wel onder controle blijven, we gaan zien wat de toekomst brengt. We zijn trots op onze twee kanjers!

Ilona, bedankt voor het delen van jouw verhaal. Wat heftig dat allebei je kinderen te vroeg geboren zijn en wat naar dat je er tijdens je eerste zwangerschap niet naar je geluisterd werd. Gelukkig ging en gaat het goed met je zoontjes. Ik wens jullie heel veel geluk toe!

Wil jij ook jouw verhaal delen, eventueel anoniem? Stuur dan een mailtje naar info@mamalifestyleblog.nl. Wil jij graag een reactie voor Ilona achterlaten? Je kunt dit doen onder dit artikel.

Wil je meer ervaringsverhalen lezen uit de reeks te vroeg geboren:

 

9 Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *