smombie, telefoonverslaafd, mamalifestyle, mamalifestyleblog, mamablogger, mamablog, lifestyleblog, lifestyleblogger, familyblogger, familyblog
Mama & lifestyle

Ben jij een smombie?

smombie, telefoonverslaafd, mamalifestyle, mamalifestyleblog, mamablogger, mamablog, lifestyleblog, lifestyleblogger, familyblogger, familyblog

Leven zonder mobiele telefoon

Eén persoon ken ik, waarschijnlijk twee. De enigen in mijn familie-, vrienden-, en kennissenkring zonder mobiele telefoon. De moeder van een vriendinnetje van mijn dochter. Ik vermoed dat haar man er misschien ook geen heeft.

Ík kan me geen leven meer zonder mobiele telefoon voorstellen. Overal waar ik ga of sta, gaat mijn mobieltje mee. Zelfs naar het toilet. Even het nieuws checken. Dit doe ik ook tijdens het koken. Of eigenlijk zélfs tijdens het koken. Een moment waarop ik eigenlijk mijn handen vol heb, maar waarop ik altijd wel aan het pingelen ben op mijn mobiele telefoon. Niet de hele tijd natuurlijk. Anders zou er nooit een maaltijd op tafel komen. Of een aangebrande maaltijd.

Mijn eerste mobieltje

Mijn eerste mobiele telefoon kocht ik toen ik 19 was en net mijn eerste autootje had aangeschaft. Ik moest altijd ’s avonds laat van mijn stageadres naar huis rijden. Dwars door de polder. Met mijn oude barreltje. Het kopen van een Nokia vond ik dan ook een verantwoord en geruststellend idee. Zo kon ik toch iemand alarmeren wanneer ik met pech langs de weg zou staan. De jaren die volgden maakte ik niet veel gebruik van mijn mobieltje.

Smombie

Totdat ik een paar jaar geleden in het bezit kwam van een heuse smartphone, compleet met internet. Wat was mijn telefoon ineens een leuk speelgoedje geworden. Sindsdien moet ik ervoor waken niet te vaak met mijn mobiele telefoon in mijn handen te zitten, te liggen of te staan. Een smombie te worden. Een term die ik pas een paar dagen geleden tegen kwam. Een samensmelting van de woorden smartphone en zombie. Een allesomvattende omschrijving van iemand die compleet vergroeid is met zijn/haar mobiele telefoon. Iemand die zó opgaat in zijn/haar mobieltje dat hij/zij geen oog meer heeft voor zijn/haar omgeving, voor de mensen om hem/haar heen.

Steeds meer mensen ontpoppen zich tot smombies. Het is min of meer een groeiend probleem. Mensen die achter het stuur van hun auto of fiets zitten te bellen of te Whatsappen en daarmee een gevaar vormen in het verkeer. En continu op je mobiele telefoon bezig zijn is verre van sociaal. Tijdens intieme etentjes in restaurants lijkt de smartphone soms interessanter dan de gesprekspartner die tegenover de smombie zit. Zo zijn er restaurants die hun gasten een korting geven wanneer zij hun telefoon tijdens het diner uitschakelen. Een goed initiatief, maar eigenlijk triest dat het “nodig” is.

Net zo triest als papa’s en mama’s die wel in dezelfde ruimte vertoeven als hun kind(eren), maar feitelijk alleen lichamelijk en niet geestelijk aanwezig zijn. Die alle aandacht die naar hun kind(eren) zou moeten gaan, investeren in hun smartphone. Internetten, Facebooken, Whatsappen en bellen lijken een hogere prio te hebben dan quality time met hun kind(eren).

Een jaar lang zonder mobiele telefoon (en internet)

Wat lijkt het me aan de ene kant een beproeving, maar aan de andere kant heerlijk om geen mobiele telefoon te hebben. Niet altijd en overal bereikbaar te zijn. Niet te hoeven reageren op Whatsapp berichtjes. Niet afgeleid te worden door binnenkomende mailtjes en meldingen.

Pas was er een man die zijn jubileum vierde. En wat voor één! Een jaar lang niet alleen zijn mobiele telefoon in de ban deed, maar zelfs zichzelf onthield van internet. En wat bleek? Een jaar lang offline leven bracht hem niet alleen rust, maar ook geluk. Informatie die hij nodig had, vergaarde hij uit boeken of bij vrienden. Iedereen kent wel iemand die verstand heeft van bepaalde zaken. Hij merkte dat hij hierdoor meer contact had met vrienden, dat vrienden zich vereerd voelden wanneer hij advies en informatie bij hen inwon en dat de vriendschappen hierdoor hechter werden.

Dat hij dat jaar als rustgevend beschouwt, verbaast mij allerminst. Zonder mobiele telefoon ben je geconcentreerder bezig met datgene wat je doet of zou moeten doen zonder voortdurend afgeleid te worden. Zonder continu blootgesteld te worden aan al die prikkels.

Een jaar offline zou ik echt niet trekken. Bovendien kan het ook helemaal niet, want ik gebruik internet ook zakelijk en voor mijn blog. Dus niet meer internetten is voor mij echt niet mogelijk. En mijn digitale krant, Buienradar en alle blogjes die ik lees, zou ik ook niet kunnen en willen missen. Kortom: deze challenge durf ik niet aan te gaan. Wel zou ik heel graag minder mijn smartphone erbij willen pakken. Gemotiveerd ben ik zeker, maar ik denk dat het nog moeilijk wordt mijn ingesleten gewoonte te veranderen. Wat in ieder geval helpt is om mijn mobieltje buiten handbereik te leggen en helemaal op momenten dat ik met mijn kinderen bezig ben.

Zou je jouw neiging je telefoon er telkens bij te pakken ook wat willen onderdrukken? Ben jij misschien zelfs een smombie? Of valt jouw smartphone gebruik reuze mee? Ik lees het graag bij de reacties!

mama lifestyle blog, mamablog, lifestyleblog, mamablogger, familyblog, familyblogger

(Foto: Pixabay)

10 Reacties

  • Lisanne

    Ik merk aan mijzelf ook dat het steeds meer word. Toch kan ik wel makkelijk mijn telefoon wegleggen. Vaak als we op vakantie gaan of een avondje uit gaan met zijn tweeën neem ik nog geen eens een telefoon mee. Ik zit zelfs te overwegen om hem aankomende vakantie niet mee te nemen als we naar Curaçao gaan. Dan zal ik 2 weken geen telefoon hebben! Fijne dag vandaag liefs Lisanne

  • Merel

    Ik heb een haat-liefdeverhouding met ‘dat ding’. Want hij is erg handig ivm blogs inderdaad, maar dat maakt ook dat ik er veel te vaak mee in handen zit. Eigenlijk zou ik hem alleen in de ochtend en avond moeten gebruiken; hoe belangrijk zijn de meeste appjes nou echt? Nu alleen nog uitvoeren!

  • Lonneke

    Ik zou ook absoluut niet zonder mijn smartphone kunnen en gebruik hem dan ook regelmatig. Als James wakker is en we gaan samen spelen, leg ik hem weg en pak ik hem pas weer als iemand belt! Ik zie weleens mensen op feestjes constant met hun telefoon bezig zijn terwijl hun kind om aandacht vraagt, bluhh!

  • Josan

    Ik betrap mijzelf erop steeds bewuster dat ding aan de kant te leggen. Ik neem niet meer altijd de telefoon op. Tot grote irritatie van mensen die mij willen bellen. Maar er zit wel een voicemail op. En ook is hij regelmatig buiten mijn bereik omdat de kinderen er een spelletje op spelen. En ik heb tegenwoordig ook offline weekenden. Heerlijk!

  • Daily Dee

    Een smombie… ik zag de titel van je blog en dacht wat is dat dan toch 🙂 Eerste keer dat ik het hoor haha. Maar nee ik ben geen smombie gelukkig, mijn man maakte laatst in de pauze in de bios al de opmerking; kijk eens om je heen, iedereen zit in zijn mobiel, niet normaal!
    Wij proberen er op te letten dat we niet heel de dag hiermee bezig zijn, wel vind ik het leuk om veel foto’s te maken…daar krijg ik dan wel eens opmerkingen over van mijn oudste 😉

  • Mathiske's mama blog

    Ik heb een beetje een haat liefde verhouding met mn telefoon. Tijdens het eten laten we hem in de keuken liggen, zodat ie niet in de buurt is. En savonds vanaf 8u gaat de mijne (automatisch ) op niet storen. Dan hoor ik m in ieder geval niet.

  • Daenelia

    Ik heb geen smartphone. 🙂 Mijn gozer overigens wel. Daarom zie ik het nut er ook niet van in, want ik zie wat hij er mee doet.
    Koekjes verzamelen.
    Ja. Dus. Waar heb je zo’n ding voor? Als ik iemand wil spreken dan bel ik. Ik kom zelfs wel eens met een sms-berichtje aan. Of als het echt iets uitgebreids is een e-mail. Wat moet ik verder met zo’n ding? Ik heb wel een mobiel, om mee te bellen in noodgevallen (als hij is opgeladen en als ik bereik heb, en als ik credit heb). Maar eerlijk. Ik kan me prima redden zonder mobiel. Of smartphone. Ben ik de weg kwijt, dan spreek ik een ander aan om het te vragen. En… verder weet ik niet waar dat ding nog nuttig voor kan zijn. Als ik afspreek met iemand, weten ze dan ik maximaal een half uur na de afgesproken tijd wacht. Dan ga ik gewoon door met mijn dag.
    … Stel je voor dat iemand dan zou bellen dat ze 45 minuiten te laat zijn. 😮 Dan ben ik nog verplicht op ze te wachten ook! Ik zet nog een vinkje in de kolom ‘geen smartphone nodig’.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *