Te vroeg geboren: Manja’s kindje werd geboren bij 34 weken zwangerschap

Te vroeg geboren: Manja's kindje werd geboren bij 34 weken zwangerschap. Mama lifestyle blog, mamablogger, mama blog.

Wanneer je zwanger bent, ga je er min of meer vanuit dat je baby tussen de 37 en 40 weken zwangerschap geboren zal worden. Vanaf week 37 mag je thuis bevallen en vanaf vier weken voor de bevalling ga je meestal met zwangerschapsverlof. Maar soms loopt je zwangerschap anders, heb je complicaties tijdens de zwangerschap waardoor je kindje te vroeg geboren wordt. En het kan ook zo zijn dat er nooit een reden wordt gevonden voor de vroeggeboorte.

Wanneer je baby te vroeg wordt geboren, heeft dat ontzettend veel impact op jou als ouder. De gezondheidssituatie van je kindje kan heel kritiek zijn, je moet op en neer reizen naar het ziekenhuis om voor je kindje te kunnen zorgen en naast al deze onzekerheid en drukte is er geen tijd om te herstellen van de bevalling en om je verdriet te verwerken. Ontzettend moeilijk is het wanneer je je kindje telkens moet achterlaten in het ziekenhuis. Ook wanneer je baby’tje eindelijk naar huis mag, breekt er vaak weer een spannende en onzekere periode aan. Je maakt je misschien zorgen over of je kindje zich wel goed ontwikkelt en wat de eventuele gevolgen van de vroeggeboorte op de langere termijn zullen zijn.

Wanneer je kindje te vroeg geboren wordt, komt er ontzettend veel op je af. Voor de omgeving is het soms moeilijk om zich in jou te verplaatsen, om te begrijpen wat je allemaal doormaakt als ouder van een te vroeg geboren baby. In deze reeks “te vroeg geboren” laat ik moeders van te vroeg geboren baby’s aan het woord. Vandaag deel ik met jou het verhaal van Manja.  Manja’s dochter is te vroeg geboren bij 34 weken zwangerschap. Hoe verliep haar zwangerschap en de bevalling? Hoe ging het met haar kindje na de geboorte? En hoe gaat het nu met Manja en haar dochter? Manja vertelt jou haar verhaal.

Te vroeg geboren: Manja's kindje werd geboren bij 34 weken zwangerschap. Mama lifestyle blog, mamablogger, mama blog.
Te vroeg geboren: Manja’s kindje werd geboren bij 34 weken zwangerschap

HET VERHAAL VAN MANJA

Half mei 2013 waren wij blij verrast met een positieve zwangerschapstest. Nooit verwacht om binnen een maand zwanger te zijn dus er was ook enigszins wel sprake van een schok. De blijdschap was echter van korte duur. Van pijnlijke borsten naar spugen, naar bekkeninstabiliteit en een hele rits aan vervelende zwangerschapskwaaltjes. Ik mocht van geluk spreken dat ik op dat moment geen werk had. Ik zag mezelf al voor een klas staan en weer moeten rennen naar de WC. Als ik die al haalde.

GEEN ROZE WOLK

Ik vond dit al een moeilijke periode, omdat ik best hard van mijn roze wolk afgedonderd ben. Ik heb een zwangerschap altijd als iets geweldigs gezien. Een zwangerschap was het mooiste op aarde. Heel mijn leven heb ik ervan gedroomd om zwanger te zijn en ervan te stralen. Ik kan je zeggen: de realiteit raakte mij hard. Behalve dat ik het psychisch erg zwaar had en er veel kwaaltjes waren, was er geen voorbode tot een vroeggeboorte. Het is ook nooit in mij opgekomen. Zeker niet aangezien de echo’s in orde waren en het met de kleine meid al die tijd goed ging in mijn buik. Ik kon wel genieten van de momenten dat ik haar voelde bewegen. Naarmate de zwangerschap vorderde en mijn meisje groter werd, begon ze tegen mijn ribben aan te drukken, maar dit was goed uit te houden door er een kruik op te leggen.

KRAMPEN

Rond de 33 weken zwangerschap zat ik op een avond gezellig met mijn vriend (en vader van mijn dochter) op de bank een filmpje te kijken en kreeg ik ineens om de paar minuten krampen. Omdat we het toch niet helemaal vertrouwden, hebben wij de verloskundige gebeld en deze stuurde ons voor de zekerheid naar het ziekenhuis. Hier kreeg ik een echo. Er was te zien dat ons meisje helemaal was ingedaald, maar de krampen werden afgedaan als constipatie. Dit schoot bij mij in het verkeerde keelgat, omdat ik heel zeker wist dat dit niet de oorzaak was van mijn krampen. Met een slecht gevoel zijn wij naar huis gegaan.

GEBROKEN VLIEZEN

Na het weekend was het raak. Mijn vriend had nachtdienst en ik was alleen thuis. Midden in de nacht werd ik wakker en moest ik nodig naar het toilet. Met moeite ben ik naar beneden gegaan om te toiletteren. Toen ik uiteindelijk weer in bed lag, had ik het idee dat ik nattigheid voelde en stond ik op. Dit was het moment dat ik wat langs mijn benen voelde stromen. In paniek belde ik mijn vriend op met de tekst: ” Of ik heb net enorm in mijn broek geplast of het is mis en mijn vliezen zijn gebroken.”. Hierop heeft hij mij de verloskundige laten bellen en ging hij zijn back up bellen.

Van de verloskundige moest ik een uurtje wachten en kijken of het op zou houden. Het stromen hield aan en de verloskundige kwam langs om ons vervolgens naar het ziekenhuis te sturen. Na een paar korte tests in het ziekenhuis was er duidelijkheid. Mijn vliezen waren gebroken en dit betekende dat de achtbaan begon. Ik kreeg prikken voor de longrijping, ik kreeg weeënremmers en ik kreeg een infuus (die moeilijk te prikken was) met antibiotica en vocht.

VERPLICHTE BEDRUST

In het ziekenhuis moest ik bedrust houden en elke dag kwam er een arts langs. Helaas was er een wat minder vriendelijke arts die mij even kort door de bocht vertelde dat ik met Kerst niet thuis zou zijn. Toen ik hierdoor geraakt was, snapte ze dat niet. Hierna heb ik mij enigszins afgesloten voor alles wat zij nog te zeggen had. Gelukkig kwam er een aantal dagen later een andere arts die mij op 22 december wel naar huis stuurde met bedrust. Ik kon niet gelukkiger zijn, pakte mijn spullen en belde mijn moeder. Mijn vriend had namelijk wederom nachtdienst dus hij lag te slapen.

DE BEVALLING

De nacht van eerste op tweede Kerstdag was het zover en kreeg ik krampen. Ik legde geen verband, omdat de kramp op mijn heupen zat en niet op mijn buik. Om 6.00 uur heb ik dan toch mijn vriend gebeld en zijn we naar het ziekenhuis gegaan. De bevalling ging erg vlot. Na drie keer persen is om 11.30 uur mijn dochter geboren met een gewicht van 2070 gram en een lengte van 42,5 cm. Mijn ouders zijn gebeld en ze heeft een half uurtje op mijn buik gelegen voordat ze mee moest naar de couveuse. Mijn dochter kreeg een sonde en ook een infuus, in eerste instantie in haar hoofdje en na een paar dagen in haar arm.

Te vroeg geboren: Manja's kindje werd geboren bij 34 weken zwangerschap. Mama lifestyle blog, mamablogger, mama blog.

BORSTVOEDING & HIELPRIK

Hierna kwam het volgende frustratiepunt voor mij: de borstvoeding. Want wat vond ik dit belangrijk. Het was iets wat een vrouw moet kunnen, daar heb je die dingen tenslotte toch voor. Het kwam bij mij erg langzaam op gang. Uiteindelijk is het dan wel gelukt, maar niet zonder menig traan. Er werd mij de eerste nacht geadviseerd om te blijven slapen, omdat ik bij moest komen en er werd mij ook geadviseerd om niet bij de hielprik te zijn. Achteraf heb ik hier enorm veel spijt van. Dit zijn dingen waar een ouder bij hoort te zijn.

DE COUVEUSE

Na vijf dagen begon de volgende hel. Ik moest naar huis en mijn dochter moest in het ziekenhuis blijven. Die dag ben ik door een enorme hel gegaan waar ik nu nog problemen van ondervind. Daarna was het lange wachten. Mijn dochter mocht eigenlijk al eerder uit de couveuse, maar haar bilirubine was niet goed. We konden 2014 wel goed in, want dat is de dag dat ze uit de couveuse mocht. Haar zuigreflex was nog niet goed genoeg. Mijn dochter kon nog niet zelfstandig drinken en moest dit kunnen voordat ze naar huis mocht.

ZORG IN HANDEN VAN ANDEREN

Ik had af en toe moeite met de zuster, omdat ze niet allemaal wisten dat mijn dochter altijd eerst een flesje kreeg en daarna pas de sonde gebruiken. Ik vond het voornamelijk erg moeilijk dat haar zorg in handen van anderen lag en dat er op mij gelet werd, omdat ik er drie maal per dag was. Het ziekenhuis lag vlakbij mijn schoonouders, dus ik ging om te rusten daar op de bank liggen.

DE OMGEVING

In deze tijd hebben onze ouders en vrienden ons enorm geholpen. Ik werd heen en weer gereden en ik werd gekalmeerd als in mijn ogen de zusters weer eens alles fout hadden gedaan. Maar wat iedereen ook bleef zeggen, mijn zorgen bleven groot. Ik wist dat mijn dochter niet ziek was en dat ze goed groeide. Ik wist dat ze aankwam en toch had ik een naar gevoel. Op de momenten dat mensen mij daarop wezen, voelde ik veel onbegrip. Mensen snapten ook niet dat ik mij enorm druk kon maken om het niet opdrinken van de flesjes.

SCAN

Op een gegeven moment werd er ons tussen neus en lippen door verteld dat ze de volgende dag een scan van haar hoofd gingen maken. Dit was normaal bij prematuren. Toen ik vroeg hoe laat de scan zou zijn, werd er raar naar mij gekeken, want dit deden ze normaal gesproken zonder de ouders erbij. Dit kon mij toen niet zoveel schelen, want ze hadden al genoeg gedaan zonder mijn toezicht.

NAAR HUIS

De scan was goed en kort daarna mocht ik een nacht bij haar blijven. Op 15 januari 2014 mocht mijn dochter naar huis. Ook al was ze gezond, wat iedereen bleef herhalen: de onzekerheid bleef. Zou ze haar flesjes wel leeg blijven drinken, is ze niet erg vatbaar, want ze is nog zo klein… Ik denk dat hier mijn hormonen ook wel een aandeel in hebben gehad, want als ik erover terug denk weet ik met mijn goede verstand dat ze mij alleen maar wilden steunen.

Te vroeg geboren: Manja's kindje werd geboren bij 34 weken zwangerschap. Mama lifestyle blog, mamablogger, mama blog.

HOE GAAT HET NU MET MANJA EN HAAR DOCHTER?

Alles bleef goed gaan en wij zijn alleen voor controles terug geweest in het ziekenhuis. Madam was wel wat laat met lopen en springen, maar dit komt omdat ze hyper mobiel is. Ze zit wel met lengte altijd rond de gemiddelde curve en met haar gewicht er net iets onder. Helaas blijft het trauma bij mij en heb ik vooral moeite met haar ergens achter te laten, ook al weet ik dat zij het er leuk heeft. Haar laten logeren is voor mij een ramp.

Mijn dochter is een gelukkig en gezond meisje dat haar kwebbel bij zich heeft als ze om 6.00 uur ’s ochtends wakker wordt, begint ze te praten en stopt ze pas als ze weer in bed ligt. Ik geniet elke dag van haar en hoop dat we van de artsen positief nieuws horen over een eventuele tweede zwangerschap.

Manja, bedankt voor het delen van jouw verhaal. Ongelooflijk dat toen je je de eerste keer bij het ziekenhuis meldde weer huiswaarts bent gestuurd en onbegrijpelijk hoe bot een arts kan zijn. Je hoort wel vaker dat artsen absoluut niet meelevend zijn. Wat fijn dat je dochter na de bevalling nog even bij je mocht liggen. Het eerste contact is zo waardevol en belangrijk. Wat goed dat je bij de scan van je dochter voor jezelf bent opgekomen. Het moeten achterlaten van je kind is inderdaad vreselijk… Ik hoop dat je groen licht krijgt voor een tweede zwangerschap en dat een volgende zwangerschap voorspoediger verloopt.

Wil jij ook jouw verhaal delen, eventueel anoniem? Stuur dan een mailtje naar info@mamalifestyleblog.nl. Wil jij graag een reactie voor Manja achterlaten? Je kunt dit doen onder dit artikel.

Wil je meer ervaringsverhalen lezen uit de reeks ” Te vroeg geboren”:

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *