Verliefd op je baby?

verliefd op je baby. mamablog over zwangerschap en moederschap, mamalifestyleblog

Zwangere vrouwen kijken maandenlang uit naar de komst van hun baby. Maar niet elke kersverse moeder zit na de geboorte van hun kindje op een roze wolk. Yvette, moeder van Bram van acht maanden, kan hier over meepraten. Vandaag deelt zij met jou haar verhaal.

verliefd op je baby. mamablog over zwangerschap en moederschap, mamalifestyleblog

Verliefd op jouw baby?!
Door Yvette de Hoop, mama van Bram (8 maanden)

Ken je dat? Van die vrouwen die je vertellen dat op het moment dat die kleine bij haar op de buik lag, alles van daarvoor vergeten was en ze opslag verliefd was op haar baby.

Ik kan daar dus helemaal niks mee. Sterker nog, meestal vraag ik me af wie ze nou eigenlijk in de maling nemen. Niet een hele eerlijke gedachte, want ongetwijfeld zijn er vrouwen die zich na hun bevalling zo voelen, maar ik niet…Nee, mijn referentiekader is net even anders. Geen roze wolkjes, zevende hemel of rozengeur en maneschijn. Eerder grijze donderwolken, boosheid en onbegrip. Mijn gedachtegang ging ongeveer zo – “Ik zou volgende week pas ingeleid worden. Mijn vluchtkoffertje stond nog niet eens klaar. Hoe durf jij je nu al te vertonen, stuk ongeduld.”

Nee, ondanks dat Bram 8 maanden en 1 week in mijn buik heeft mogen rond zwemmen, was ik niet klaar voor de impact die hij met zich meenam. Ik dacht van wel, had gehoopt van wel, maar de praktijk wees anders uit. Op de allereerste foto die we van ons hebben, gemaakt door de gynaecoloog, kijk ik boos. Heel boos. Ik wilde alleen zijn, met rust gelaten worden. Ineens was hij daar, 3 weken te vroeg. Dat had ik zo niet gepland… “Ik heb pas 1 week verlof gehad. Ben nog niet eens bij met mijn series. Ik ben nog niet voldoende uitgerust.”

Heb ik controle issues? Mjah, een beetje wel. En Bram deed nu al niet wat ik wilde, dus dat zou wat worden. Leren loslaten luidde het advies. Makkelijker gezegd dan gedaan. Twijfel, schuldgevoel, hormonen, alles overviel me de eerste paar weken. Ik was zo in conflict met mijzelf, dat er geen ruimte was voor liefde voor dit prachtige mannetje. Plichtsgetrouw legde ik hem aan mijn borst, nam ik zijn temperatuur op en verschoonde ik zijn luier, om vervolgens op bed verder te gaan met mijn series. Die eerste paar weken heb ik zeker niet van hem of de situatie genoten.

Maar iedereen zegt dat ik moet genieten. Waarom kan ik dat dan niet? Is er iets mis met mij? Ben ik wel in staat om van hem te houden? Mijn schuldgevoel bleef maar groeien, mijn twijfel werd steeds groter. Ben ik wel een goede moeder? Ik heb verdomme een model-baby. Hij huilt nooit, sliep na 10 weken al door. Soms hoor je verhalen… Nee, mijn baby gedraagt zich zoals iedere ouder het zich wenst. Waarom voel ik dan niks?

Tot er een moment kwam, en vraag me niet wanneer dat was, ik naar hem keek en zag wat al die andere vrouwen bedoelen. Het kwam geleidelijk. Ineens besefte ik me hoe blij ik stiekem ben met hem. Nu kijk ik naar hem en zie ik een prachtig ventje, die ik zou beschermen met mijn leven. Een jongetje zo puur en onschuldig. Iemand die mij met zijn grote, ondeugende, blauwe parels laat voelen dat hij blij is met mij als mama. Dat het oké is dat ik even tijd nodig had om aan hem te wennen. Mijn twijfels en schuldgevoelens zijn verdwenen en het genieten is begonnen.

Ik kan het wel… En jij ook!

Yvette, heel erg bedankt voor het delen van jouw verhaal en jouw openhartigheid. Ik denk dat veel moeders zich in jouw verhaal zullen herkennen. Misschien dat sommige van deze moeders niet voor hun gevoelens durven uitkomen. Heel goed dat jij dit onderwerp bespreekbaar durft te maken.

Wil jij meepraten over dit onderwerp of een reactie achterlaten voor Yvette? Je kunt dit doen onder dit artikel. Wil jij jouw verhaal delen, eventueel anoniem? Stuur dan een mailtje naar info@mamalifestyleblog.nl

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *